Án hattsins og pípunnar, en samt......

(takið eftir rófulykkjunni aftaná kápunni. Hún er frekar illa séð! )

Það lætur nú nærri lagi að ég sé viku á eftir í skrifum. Að vísu spýtti ég inn einum örstuttum pistli í gærkvöldi eftir kökuát og gosþamb, en það var þó mest til að sýna lit. Um síðustu helgi röltum við Bassi eitt og annað að venju, m.a. endilangan Fossvogsdalinn. Einn göngutúrinn var þó öðrum merkilegri fyrir þá sök að þar höfðum við ekki gengið áður. Það er jú alltaf stórmerkilegt þegar maður uppgötvar nýjar gönguleiðir, t.d ókum við kvöldtíma í vikunni sem leið upp að Kópavogskirkju, lögðum bílnum og gengum húsagötur og garðstíga alla leið vestur í smábátahöfnina á Kársnesi. Um síðustu helgi ókum við svo niður að leikskólanum Marbakka, sem stendur innst við Fossvoginn Kópavogsmegin, og gengum þaðan eftir malbikuðum göngustíg út á Kársnesið að smábátabryggjunum. Myndavélin var með í för en gleymdist algerlega á leiðinni úteftir, svo margt var að sjá og skoða. Þegar út í bryggju kom var raunar ætlunin að ganga aðra leið heim en þar sem svo margt var að sjá þarna við göngustíginn ákvað ég að halda til baka sömu leið. Bassi var algerlega sammála.

Við smelltum fyrstu myndinni af á enda skjólgarðsins sem hlífir smábátahöfninni við Grænlandsöldunni. Við blasa eyðileg hafnarmannvirki Gunnars Birgissonar og félaga, sem engir vilja nýta utan einhverjir ævintýramenn, hrefnukallar og kafarar, eftir að Atlantsskip hurfu þaðan.

Á öðrum stað liggur Stormur SH og grotnar niður. Eftir að hafnaryfirvöld voru orðin langeyg eftir hafnargjöldum af honum var honum lagt við akkeri á utanverðum Arnarnessvogi. Í fyrsta roki slitnaði hann upp og rak upp á sker framan við Sjálandshverfið. Hann var raunar óskemmdur eftir rekið en menn tóku sér umþóttunartíma um björgun sem nam einu falli. Þegar hendur voru svo teknar af pung hafði fjarað og flætt, og Stormur var fullur af sjó. Gamall trébátur í lagi er kannski einhvers virði, en gamall trébátur sem hefur fyllst af sjó og bæði vélar og rafkerfi eru stórskemmd, er  einskis virði, dagar hans einfaldlega taldir.

Dagar Storms SH, sem upphaflega hét Guðbjörg ÍS og var stolt Ísfirðinga, smíðuð í Þýskalandi ´59 eru klárlega taldir.

Yfirlit yfir smábátahöfnina. Flestir eða allir þeirra báta sem þarna liggja mega veiða fisk. Fæstir þeirra mega selja hann. Íslensk hagræðing. Nóg til af bátum, nóg til af mönnum sem vilja veiða en aðeins örfáir sem eru tilbúnir að hleypa þeim í fiskinn, einkaeign sína og þá aðeins gegn okurverði.

Hér sér yfir til Gálgahrauns, þar sem við Bassi eigum orðið mörg spor, og þeim fer ört fjölgandi. Mér sýndist raunar Bassi ekkert kannast við staðinn þegar ég sýndi honum yfir,en líklega er það vegna þess að hann hleypur alltaf með nefið niðri við jörð og virðist kæra sig kollóttan um allt útsýni.

Þessi bátur stóð lengi á vagni við smábátahöfnina í Hafnarfirði og þessar steypuframkvæmdir voru þá hafnar. Síðan eru liðin nokkur ár og hann var færður yfir í Kópavogshöfn, líklega vegna þess að eigandinn hefur verið búinn að fá nóg af háðsglósum vegfarenda, nú eða aðvörunum reyndari manna varðandi verkið. Því hefur verið haldið áfram hér í Kópavogi með þessum hörmulega árangri. Báturinn er undir sex metrum að lengd og því hvorki skráningar - né skoðunarskyldur.

Sem betur fer fyrir eigandann, því miður fyrir aðstandendur hans.......

Þessi lagði svona snyrtilega rétt fyrir framan tærnar á okkur. Ekillinn var eldri maður, óhrjálegur til fara og í útliti. Mig langaði að hnýta í hann nokkrum vel völdum setningum en stillti mig um það, því þessi frágangur bílsins rétt framan við gangandi vegfarendur bar ekki vott um þá vitsmuni sem myndu nægja til að skilja athugasemdirnar. Við Bassi tókum því á okkur sveig út á akbrautina svo bíllinn gæti staðið á gangstéttinni og fórum þannig í hlutverkaskipti.

Þessa leið valdi Bassi, enda er erfitt fyrir hund að standast öll þessi stóru dekk!

Við ræddum stutta stund um þessi stígamót. Bassi taldi einsýnt að þeir sem lögðu stíginn hefðu ekki verið alveg með fulla fimm. Ég taldi hins vegar að það hefði verið orðið áliðið föstudags þegar tveir hópar stígagerðarmanna mættust, fyrstu bjórar dagsins hefðu líklega verið opnaðir um hádegið og afleiðingin væri þessi:

Þessi fáránlega bygging varð á vegi okkar. Við ræddum um nýmóðins arkitektúr og heimsku í hönnun opinberra bygginga - því eins og Bassi benti réttilega á er þetta háopinber skítadælustöð! Hann lét álit sitt á þessarri forljótu byggingu í ljós með heiðgulum taum sem var hárnákvæmt miðað á útidyrnar.

Ég velti fyrir mér hvað hefði orðið um þá menn sem teiknuðu hornrétt hús með risi, en komst ekki að niðurstöðu. Ég velti líka fyrir mér hvort þeir sem fundu upp bárujárnið hafi haft nokkurn grun um þessa (mis)notkun þess þegar næsta kynslóð færi að nota það sem byggingarefni án skilnings á tilgangi þess. Svo velti ég því fyrir mér hvort þarna væri aðeins enn eitt dæmið um handverk innfluttra verkamanna sem aldrei hefðu séð hallamál.

Skammt frá lá þessi yfirbygging, sem líklega hefur verið ætluð ofan á jeppagrind. Þarna liggur mikli vinna að baki, og mikið af dýru efni. Samt hef ég séð þetta hús liggja þarna í nokkur ár. Engum til gagns, engum til ánægju.  Það virðist einfaldlega allur vindur úr verkefninu.

Þetta dót rákumst við á í óhrjálegu porti bak við óhrjálegt hús. Ég þóttist kenna þarna einhverjar afurðir frá álverinu í Straumsvík, og fannst dótið nógu merkilegt til að eyða á það mynd.

Ef vel er rýnt má lesa "Blandað rusl - losist á hverri vakt" á karinu.

Þegar hér var komið sögu þótti mér myndefni þrotið og hafði slökkt á vélinni. Hávær gnýr í lofti varð þó til þess að ég reif hana upp aftur, kveikti og skaut:

Við héldum áfram göngu og vorum nú komnir að "dótakassa" Þjóðminjasafnsins. Þarna á vegginn höfðu einhverjir "listamenn" þurft að gera þarfir sínar í lit, en sá rauði hafði klárast í miðju kafi. Af þeim bláa hafði hins vegar verið nóg eftir til að láta áhorfendur vita af gallanum:

Innan girðingar standa "safngripirnir" og bíða einhvers sem ég geri mér ekki grein fyrir. Þarna má sjá nokkrar stærðir og gerðir trillubáta undir segli, og svo þennan snurpara, sem breytt var í fiskibát eftir að hlutverki hans í síldveiðum lauk. Hann var gerður út frá Patró um hríð en endaði svo þarna á safninu. Ef ætlunin er að varðveita hann sem snurpara þykir mér vatnið sótt yfir lækinn því enn eru til ó- eða minna breyttir snurparar víða á landinu.

Þessi mun einhvern tíma hafa þjónað á Reykjavíkurhöfn. Hann er í því ástandi að tæplega verður nokkuð að gert úr þessu. Hann er verri en gamli Skaftfellingur, sem hvílir nú í skemmu að Vík í Mýrdal, og þá er mikið sagt.

Þessi stóð dálítið í mér. Ég mislas skráningarnúmerið sem BA 50 og lái mér hver sem vill. Þetta er eitt þeirra skipa sem safnið "varðveitir". Ég er hræddur um að nágrönnum okkar, Dönum og Norðmönnum þætti þetta skrýtin tegund varðveislu. Þetta er semsagt BA 60, Höfrungur, upphaflega Kári Sölmundarson EA.

Aftan við þessa bárujárnsforvörðu verðandi eldiviðarhrúgu lá eintak af verkfæri sem létti erfiði skóflu og haka af vegagerðarmönnum síðustu aldar, sem brutu skriður og urðir jafnt sem móa og mýrar. Í fjöldamörg ár stóðu tvær slíkar í ruslahaug bak við útihús að Botni í Mjóafirði vestra. Í tiltekt sem landeigendur gerðu hurfu báðar. Nú stendur önnur neðan við útihúsin að Laugabóli í Ísafirði, en það skyldi þó aldrei vera að þetta sé hin? Hvor skyldi nú betur geymd, sú sem stendur úti á túni vestra eða sú sem nýtur "verndar og umhyggju" Þjóminjasafnsins? Spyr sá sem ekki veit.

Enn var myndaður einn safngripur, en á honum kann ég ekki skil. Að vísu þekki ég vel Listervélina sem knýr apparatið, en um notkun þess veit ég ekkert. Giska þó á að um einhvers konar dælubúnað sé að ræða.  Um framtíð þessa grips fer ég hins vegar nærri... 

Það þurfti ekki mikla visku til að átta sig á að hið íslenska ríki gerir ekki sömu kröfur til sjálfs sín og annarra, þega kemur að umgengni og snyrtimennsku. Rétt við hlið þessa ruslahaugs Þjóðminjasafnsins stendur snyrtilegt matvælafyrirtæki. Ég þykist vita að til þess að halda starfsleyfi sínu þurfi það að uppfylla öllu meiri kröfur en ríkisskemmuhrúgöldin sem hýsa muni frá liðnum öldum - eða veita þeim takmarkað skjól undir fallandi bárujárnsgirðingum. 

Við gengum lengra. Við okkur blasti kofahrúgald sem mun vera hluti aðstöðu siglingaklúbbsins í Kópavogi. Nokkrum vikum áður hafði ég tekið eftir fána klúbbsins blaktandi í hálfa stöng við þessi hús. Fáninn hékk uppi í nokkra daga.  Svo "höfðinglega" sem bærinn býr að starfseminni, fannst mér á þessarri gönguferð ekki undarlegt þó einhverjir hafi viljað kveðja staðinn á þennan hátt. Nú hefur að mestu verið fyllt upp þarna neðan við og þessi kofahrúgöld og sú starfsemi sem þar hefur farið fram falla væntanlega ekki að stórmennskubyggingadraumum bæjaryfirvalda í Kópavogi.

Um þessa girðingu þurfa nú skútumenn að fara með báta sína ef þeir vilja sjósetja eða taka upp. Hinu megin er svo renna í drullunni sem væntanlega kallast "bráðabirgðaaðstaða til sjósetninga" en er vart nokkrum bátavagni fær.

Stórhuga menn með glæsilegar vélar!

Spölkorn innar með fjörunni standa stórhýsi Siglingastofnunar. Þar er öllu reisulegra og snyrtilegra um að litast en við hinar hryggilegu safnabyggingar, enda hefur stofnunin líkast til öllu meiri tekjur, m.a. af árlegum skoðunum skemmtibáta sem gert er að uppfylla sömu kröfur og fiskibátar í rekstri. Tekjur Siglingastofnunar eru sannarlega ekki allar sprottnar af sanngirni. Þeim er hins vegar að þessu leyti ákaflega vel varið. Þarna var gaman að ganga um.

Þetta laglega sjóhús hýsti nokkrar gamlar trésmíðavélar og a.m.k. einn árabát. Virtist vera nokkurs konar sambland gamallar bátasmiðju og bátanausts.

Í þessu húsi er "baujuvaktin" staðin. Ekki sú baujuvakt sem áður var sungið um í sjómannalögum, heldur er þetta vinnuaðstaða þeirra sem sjá um viðhald hinna ýmsu tækja og búnaðar sem Siglingastofnun, áður Vita- og hafnarmálastofnun/Skipaskoðun Ríksins , sér um.

.....og þarna eru baujurnar!

Í horni lóðarinnar gat að líta þessa skemmtilegu uppstillingu. Tvö akkeri ásamt skipsskrúfu. Þegar skrúfuaflið þraut tóku akkerin við, þegar akkeri gáfu sig gat skrúfuaflið eitt bjargað. Ef hvorttveggja skorti var voðinn vís......

Til mótvægis við hinar stóru, kúptu baujur Kópavogsmegin, hafði þetta geimfar tyllt sér efst í Öskjuhlíðina.

Kúluformið sem fangaði huga okkar Bassa og auga myndavélarinnar, var snögglega brotið upp þegar við komum að tveimur byggingum þar sem þríhyrningsformið var allsráðandi. Milli þeirra var róluvöllur.

...en neðan róluvallarins stóð þetta listaverk og horfði við Fossvoginum frá snyrtilegum reit sem enn var ósnertur af úðabrúsaómenningunni.

.

Það styttist nú óðum til bílsins. Við smelltum af enn einni mynd inneftir voginum, fyrir botninum sér til Nestis. Á þessarri mynd má einnig sjá glögglega að við Íslendingar erum komnir úr torfkofunum - a.m.k. sumir okkar!

Göngunni lauk við vogsbotninn. Við gengum þvínæst nokkur skref til baka að bílnum, settumst inn og ókum heim. Þar beið konan með grjónagrautinn.........

 Búið.

...og nákvæmlega tólf ár síðan hún skaust í heiminn á Ísafirði, á afmælisdegi Rósu langömmu sinnar.

Við vildum hafa hana framarlega í stafrófinu en reyna einnig að koma ömmu fyrir í nafninu. Fyrra nafnið fannst fljótlega. Seinna nafnið var ákveðið á kirkjutröppunum um leið og við gengum til skírnar, til heiðurs Halldóri afa og Halldóru ömmu í Kópa.

Hún var svo skírð á sunnudagsmorgni í kirkjuskólanum, með Steina afa, Bríeti ömmu, Áróru stóru systur og öllum hinum börnunum, af því að þar hafði mamman starfað með góðu fólki um nokkurn tíma. Það var skemmtilegasti dagurinn í kirkjuskólanum þann veturinn.

Viðskiptafræðingurinn verðandi (í gráu skyrtunni) og menntaskólaneminn og bíleigandinn (sjá pistil 7.10´07)  Áróra (í bláum kjól) fylgjast með.

Óskabarn í öllu tilliti.

Hún hefur alltaf verið og verður alltaf yndisleg!

Stubban!

Bergrós Halla!

Dagurinn sem okkur Bassa hefur dreymt um. Dagur snyrtingar. Dagurinn sem ég fæ að sjá hundinn minn í fyrsta sinn -  án loðfeldsins.

--------------------------------------

Hann átti tíma kl. 11 í morgun. Ég fór með hann tímanlega og sótti hann aftur rétt eftir hádegið. Þegar ég kom inn á stofuna var Bassi, í þeirri mynd sem ég þekkti hann, horfinn. Aðeins var eftir hálsólin nýja, appelsínugula. innan í henni var einhver gráleit mjóna sem ég þekkti ekki. Bangsinn minn, hinn stíf- lambkrullaði Bassi, var ekki sýnilegur. Hins vegar glotti klippikonan þegar hún sá undrunarsvipinn á mér. "Feldurinn hreinlega kom af honum eins og gæra" sagði hún og hélt uppi heilum loðfeldi til sönnunar. Þar kenndi ég Bassa minn!

Svo skelfilega flókinn og tjásulegur var hann orðinn að feldurinn tolldi saman á flókunum. Á þessum mánuði sem Bassi hefur verið í minni eigu  hefur hann þykknað verulega. Skrokkurinn er allur orðinn vöðvastæltari og fituminni, enda stöðug og mikil hreyfing á honum, en feldurinn hefur þykknað að miklum mun, og það tók orðið langan tíma að þurrka hann eftir hvert bað.

Bassa fannst þessi nýja klipping afar undarleg. Að vísu er ég ekki viss um að hann hafi gert sér grein fyrir ástæðunni,en það var greinilegt að honum leið undarlega. Ég er ekki frá því að hann hafi sýnt merki um spéhræðslu, því hann virtist allur fara inn í sig þegar hann kom aftur upp á verkstæði og mannskapurinn hópaðist að honum til að skoða.

Undir kvöldið var hann settur í hlutverk fyrirsætu.

Og eftir daginn í dag:

...en gæskan hvarf ekki með gærunni. Hún er áfram einstök!

........öllum fáanlegum upplýsingum um skipsflakið, eða skipshlutann sem liggur við norðanverðan Fossvoginn innarlega, neðan við kirkjugarðinn. Þetta er botnhluti, líklega miðja upp að lestargólfi. Mér sýnist afturhluti botnsins liggja þarna líka en á eftir að skoða það betur á næstu stórstraumsfjöru. Þetta járnabrak fer að mestu í kaf á flóði. Það er aðeins örstuttur gangur frá bílastæði Suðurhlíðaskólans til vesturs fram á bakkann þar sem flakið liggur, og því afar auðvelt fyrir þá sem vilja átta sig á hvað um ræðir að komast á staðinn.

Veit einhver sem les síðuna eitthvað um þetta flak?

 Ég hef enn bætt góðum skrifara, Guðmundi Stefánssyni, í hópinn hér neðst til vinstri. Hann kynnir sig sjálfur á sinni síðu.

Þessi staður finnst ekki á korti, né í skráðum heimildum. Hann hefur enda ekki borið þetta nafn lengi. Raunar ekki nema rétt viku. Áður hét hann Hvassahraun en eftir að við "feðgar" gerðum víðreist um staðinn  á fæti sl. laugardag hefur hann fengið nýtt nafn, enda var sá okkar sem fleiri hefur fæturnar iðinn við að merkja sér hóla, lautir og þúfur á þann hátt sem honum er í eðli lagður af almættinu.

Við ýttum úr vör (raunar ýttum við ekki úr vör í eiginlegri merkingu, en það vita lesendur væntanlega. Við ýttum ekki einu sinni því sá umhverfisgræni er gangviss og svíkur ekki. Við semsagt ókum af stað...)  eftir hádegi sl. laugardag. Ætlunin var að finna einhvern góðan stað þar sem ég gæti hlaupið laus, án þess að vera snúrutengdur við Bassa. Mér datt í hug að fara aftur niður að Hraunum og kanna bæina tvo að Óttarsstöðum en við ókum of hratt, ég gleymdi að beygja og það var ekki aftur snúið. Þegar við svo komum að tengingunni niður í Hvassahraunið fannst mér upplagt að kíkja þangað því mig hefur oft langað að ganga þar um en ekki orðið af.

Við lögðum bílnum vestarlega og gengum áleiðis til sjávar. Þar var ekki yfir girtar lóðir að fara og því tiltölulega greið leið, að því frátöldu að hraunið er úfið og gróft. Það er þó vel gróið á milli og með lagni mátti þræða gróðurræmurnar. Við gengum fyrst hjá húsi nálægt veginum. Þar var greinilega sumarhús í byggingu, af vanefnum þó því uppistaðan virtist vera notaður steypumótakrossviður. Við húsgrindina stóð hjólalaust, pólskt draghýsi sem virtist þjóna sem vinnuskúr, þó fullt af dóti ýmisskonar. Dálítið neðar stóð annað hús uppi á hraunkambi. Það var greinilega einnig sumarhús, en var ákaflega illa farið, raunar svo illa að ekki var gott að átta sig á hvort byggingu þess hafði verið að fullu lokið. Í það vantaði innveggi, aðeins mátti sjá rifrildi af veggfóðri á útvegg. Allt gler farið, þakið að síga.

Öllu neðar og vestar mátti sjá tvílyft glæsihús. Hjá því sneiddum við Bassi, enda var óþarfi að rýna frekar í það, hús í hirðu og notkun. Við nálguðumst fjöruna og til beggja handa voru gamlir kofar, sumarhús á mismunandi aldri í misjafnri hirðu. Hraunið er afar mishæðótt og við tókum eftir að frá fjörnni séð virtust mun fleiri hús í hverfinu en sjá mátti með góðu móti frá þjóðveginum.

Tvö hús vöktu sérstaka athygli okkar. Bæði stóðu austan við gönguleið okkar og var skammt milli þeirra. Annað var, að ég taldi af byggingarlagi, gamalt sveitabýli. Það var  lítið að grunnfleti, hæð og ris með stórri viðbyggingu einlyftri. Það var þak hennar sem mér fannst athyglisvert, þakið var ekki slétt eins og vaninn er á skúrlaga viðbyggingu, heldur myndaði það þrjá kvisti og var sá í miðjunni sýnu minnstur. Út úr annarri hlið byggingarinnar skagaði svo þriðji kvisturinn og var hann með rúnnuðu þaki. Þarna gat að líta byggingu sem minnti helst á listaverk eftir Salvador Dali, svo ótrúlegur var þessi "arkitektúr" Allt virtist þetta þó gert meira af elju og áhuga en efnum.

Því miður hafði myndavélin gleymst og því á ég ekki mynd af þessu einstaka listaverki.

Hitt húsið stóð við litla vík sem skerst inn í hraunið austast í hverfinu og var öllu reisulegra. Það var stórt, tvílyft steinhús, hvítklappað utan. Við það var skúr í stíl og það mátti sjá í hendi sér að þarna hafði ekkert verið til sparað. Lóð þessa húss virtist liggja að  sjó við víkina og í ruddri vör lá lítill, opinn gaflbátur með utanborðsvél. Í honum voru veiðarfæri. Hlaðnir garðar vörðuðu lóðina allt að sjávarborði svo erfitt var að ganga neðan þeirra. Við Bassi gengum þarna niður að sjó öðru megin en snerum síðan til baka og gengum upp milli húsa í átt að veginum.

Af veginum völdum við svo slóða sem lá til sjávar eilítið austar. Fyrir honum var keðja með áhengdu skilti sem á stóð "Óviðkomandi umferð bönnuð"  Við Bassi ákváðum að skiltið væri okkur alls óviðkomandi og tókum á okkur drjúgan krók úrleiðis framhjá keðjuhliðinu. Neðan þess gat að líta gamalt hjólhýsi í laut sem eflaust hefur einhvern tíma verið sælureitur einhvers, en virtist nú í lítilli hirðu. Enn neðar stóð lítið sumarhús, sérkennilega byggt með hliðar innhallandi að neðanverðu og líktist þannig einna helst austurlensku hofi. Áfram gengum við í átt að sjó, okkur á hægri hönd var stóra, rauðmálaða eyðibýlið sem er kennileiti þarna í Hvassahrauninu, en lítið eitt neðan þess stóð þyrping húsa, hvert öðru óhrjálegra. Eitt þeirra var blámálað og virtist vera í ábúð. Við hlið þess var einhvers konar skúrbygging, eða útihús. Rétt við það var gamalt, einlyft íbúðarhús sem eitt sinn hafði verið hvítt. Ekki var hægt að greina hvort þar væri búið, að öðru leyti en því að blóm voru í gluggum og mikið af ýmiss konar gróðri innan þeirra. Neðar,  á vinstri hönd var eldrauður sumarbústaður uppi á hraunhól. Þar bjástruðu tveir menn við að setja upp svona lítið bjálka-garðhús eins og seld eru í Byko, en í dyrum stóð kona og fylgdist með. Ég kallaði fram í hugann alla þá rússnessku sem ég hef lært af Erni Árnasyni í Spaugstofunni, ákveðinn í að skella henni á konuna yrði ég spurður hvort ég hefði ekki lesið skiltið á keðjunni. Til þess kom ekki, maður að viðra hund er greinilega ekki talinn til átroðnings, svo fremi að hann æði ekki yfir einkalóðir fólks.

Við nálguðumst eystri hluta lóðarinnar við víkina, þar sem hvítklappaða húsið stóð. Við þá hlið hússins sem við okkur blasti stóðu þrír vandaðir og dýrir bílar. Við sneiddum hjá heimtröðinni og gengum fyrir botn víkurinnar. Í háu grasi milli grófra hrauntoppa mátti sjá gönguslóða. við völdum einn og fylgdum honum langa leið austur með fjörunni. Á tveimur stöðum gengum við fram hjá spýtnabraki í hrúgum, sem bentu til þess að þarna hefðu eitt sinn verið kofar af einhverri gerð, en allt var þetta timbur mjög veðrað og legið.

Eftir að hafa gengið hraunið drjúga stund tókum við stefnu frá sjó og héldum í átt til vegarins. Talsvert austan gamla, rauðleita eyðibýlisins er rauðmálaður braggi og á hann tókum við stefnu. Ekki höfðum við farið langt þegar Bassi virtist fá veður af einhverju sem mér var hulið. Hann tók á rás á undan mér, þefaði mikið út í loftið og virtist afar spenntur. Ég fylgdi í humátt, en fór mun hægar yfir hraunbreiðuna. Bilið milli okkar lengdist og ég óttaðist að Bassi hlypi hreinlega upp á Reykjanessbrautina. Hann sá þó sitt óvænna þegar allt virtist stefna í óefni og kom til baka á harðahlaupum, dauðhræddur um að týna eigandanum! Við fylgdumst að upp að þessum rauðmálaða bragga. Á hliðum hans eru með reglulegu millibili báruplötur úr trefjaplasti, s.k. birtuplötur, og á eina þeirra hafði í seilingarhæð verið brotið gat u.þ.b. hnefastórt. Með því að stíga uppá slitur af járnkanti neðarlega á húshliðinni mátt kíkja inn um gatið. Þar sem við stóðum þarna í hvarfi frá öðrum húsum í grenndinni gat ég ekki stillt mig um að stíga upp á járnið og gægjast inn.

Innan þess þrönga sjónarhorns sem ég hafði gat að líta allskonar drasl, bæði af járni og tré. Það sem merkilegast var þó voru tveir Willy´s jeppar, landbúnaðarjeppar með tréhúsi. Þriðja jeppann sá ég en þó aðeins húsið, það má vera að það sé einnig Willy´s. Að auki var þarna a.m.k. ein gömul dráttarvél. Ég get rétt ímyndað mér að forngrúskurum þætti fengur að skoðunarferð um þennan bragga.

Við lukum skoðuninni (raunar lauk ég henni einn, Bassi hefur engan áhuga á gömlum jeppum, nema þá helst dekkjunum til vökvunar). Gengum út á veginn og tókum stefnu á bílinn. Allt í einu tók Bassi á rás og sinnti ekki kalli. Meðfram veginum er girðing sem afmarkar tún rauða eyðibýlisins og innan girðingar voru fimm hross. Það var þá af þeim sem Bassi hafði haft veður og nú héldu honum engin bönd. Ég sá fyrir mér hundinn trylla hrossin til skaða, og þar sem hann er enn ótryggður og óskráður var allt í voða ef svo færi. Það gat svo einnig gerst að hundurinn æddi inn á túnið og yrði fyrir sparki frá hrossunum. Það gæti orðið hans bani og ekki vildi ég það. Ég öskraði því á Bassa af öllum lífs- og sálarkröftum, með þeim árangri að hann bókstaflega hrökk í kút við hávaðann og lötraði hálfsamanhnipraður til mín. Hann tók rólegur við ólinni en um leið og taumhaldi var náð rauk hann aftur að girðingunni og gelti sem mest hann mátti. Hrossin létu sér fátt um finnast, ráku snoppurnar yfir girðinguna og þáðu sitt klapp beint ofan við þessa geltandi þéttkrulluðu eftirlíkingu af lambi.

Við eyddum dálítilli stund þarna við girðinguna hjá hrossunum og röbbuðum við þau hvor á sinni tungu. Héldum síðan áfram göngu í átt til bíls, sá tvífætti gekk á undan og sneri rétt, sá ferfætti fylgdi á eftir í stífum taum, gekk afturábak og sendi "stóru hundunum" síðustu kveðjurnar.

Þegar við lögðum af stað var svo nærri honum gengið eftir hlaupin í hrauninu og samtalið við hrossin að hann steinlá sem dauður í aftursætinu alla leið heim.

Á sunnudeginum var Bassa hlíft við frekari hraungöngu. Þess í stað röltum við héðan af Lyngbrekkunni nær beint af augum niður í Fossvogsdal, yfir hann og upp að Grímsbæ við Bústaðaveg, þaðan inn að Blesugróf og síðan Fossvogsdalinn heim. Um miðjan dalinn ákvað almættið að þvo hjá sér gluggana með stóru vatnsslöngunni og því miður vorum við staddir beint neðanundir.

Það voru því feldblautir "feðgar" sem óðu vatnselginn upp Grundirnar heim á Brekkuna. Það var ekki gengið meira þá helgi.

Með því að grafa með stóru skóflunni eftir þeirri visku um byggð í Hraunum vestan Straumsvíkur sem finnanleg væri, kom upp neðanbirtur texti. Ég birti líka slóðina á heimasíðuna þar sem fróðleikinn var að finna, því þar er sannarlega fleira athyglisvert. Ég tek þetta traustataki og höfundinum þakka ég lánið. Gerið svo vel:

http://www.simnet.is/annalar/hvassahraun/temp5-gudmundur-hvassahraun.htm

..og textinn sem ég klippti út:

(Til skýringar: Dysjar í Garðahverfi er bær sem stendur ásamt öðru býli, Pálshúsum, niðri við sjóinn rétt austan Garðakirkju. -innskot GTh.)

"KOMIN ER SÓLIN KEILI Á OG KOTIÐ LÓNA"
UM BYGGÐ OG NÁTTÚRU Í HRAUNUM
Tólf bæir, lögbýli, hjáleigur og þurrabúðir stóðu á ströndinni frá Straumsvík suður að Lónakoti. Þar var kallað í Hraunum og heitir svo enn þó að nú sjáist þar aðeins garðar, tóftir og nokkrir sumarbústaðir. Þarna er unaðsreitur fegurðar, samt minna þekktur en vert væri. Hér verður í þremur greinum rifjað upp ýmislegt um sögu byggðarinnar, búskap, náttúrugæði og landmótun í Hraunum.

Komin er sólin Keili á og kotið Lóna,
Hraunamennirnir gapa og góna,                                                                            Garðhverfinga sjá þeir róna.
 

Þessi gamli húsgangur um nágrannana í Garðahverfi og Hraunum segir sína sögu um kappsfulla sjósóknara sem réru á bátskeljunum sínum frá vörum í Hraunum og frá Dysjum í Garðahverfi. Sjóróðrar voru snar þáttur í lífsbaráttunni, ekki sízt á Hraunabæjunum þar sem landkostir voru litlir og landþrengsli mikil. Þá hefur munað um sjávarfangið, en ekki hefur alltaf verið heiglum hent að lenda í Óttarsstaðavör þegar norðanáttin rekur ölduna beint á hraunbrúnirnar sem skaga út í fjöruna. Það hefur á hinn bóginn ekki verið talið gott til afspurnar að híma í vomum þegar sólin var komin "Keili á og kotið Lóna" og Garðhverfingar byrjaðir að lemja sjóinn. Fyrir utan Óttarsstaðavör ýttu menn á flot úr Eyðikotsvör og nokkrum vörum við Straumsvíkina: Péturskotsvör, Jónsbúðarvör, tvær varir voru við Þýzkubúð og ein vör var kennd við Straum.

Meðalbú 18-20 kindur og 1-3 kýr

Annar bjargræðisvegur á Hraunabæjunum var sauðfjárbúskapur, sem hefur þó verið í smáum mæli hjá flestum vegna þess að túnin voru varla annað en smáblettir og engjar ekki til. Hinsvegar var treyst á kvistbeit í hraununum og ekki tíðkaðist að taka sauði á hús. Þeir voru harðgerðar skepnur; leituðu sér skjóls í hraunskútum í aftökum, en gengu hrikalega nærri beitarlandinu.
Á heimildum eins og Jarðabók Árna Magnússonar og Páls Vídalín má sjá að algeng búfjáreign á Hraunabæjunum í upphafi 18. aldar hefur verið 1-3 kýr og aðeins 18-20 kindur. Síðar á sömu öld snarfækkaði fé af völdum fjárkláðans sem átti upptök sín skammt frá, á Elliðavatni. Búfé í Hraunum fjölgaði á 19. öld og fram á þá 20. Þá var algengt að 80-100 fjár væri þar á bæjunum, svo og tvær mjólkandi kýr og ef til vill ein kvíga að auki. Á stærri jörðunum áttu menn tvo hesta en smákotin stóðu ekki undir hrossaeign. Af manntölum má sjá að víða hefur verið mannmargt á kotunum og stórir barnahópar komust þar upp. Það er nútímafólki gersamlega óskiljanlegt hvernig fjölskyldur gátu framfleytt sér á landlausum hjáleigum, þar sem bústofninn var nokkrar kindur . Líklega hefur munað mest um sjávarfangið.Byggðin í Hraunum náði frá Straumsvík og vestur með ströndinni. Lónakot er vestast og nokkuð afskekkt; þangað eru 2-3 km frá megin byggðarkjarnanum, en Hvassahraun er á Vatnsleysuströnd og var ekki talið með Hraunabæjunum. Þorbjarnarstaðir, snertuspöl sunnan Keflavíkurvegarins, Lónakot, Óttarsstaðabæirnir, Straumur og Stóri-Lambhagi voru landstórar jarðir, en jafnframt var allt þeirra land í hraunum. Fyrir utan þessar stærstu jarðir í Hraunum voru nokkur smábýli, hjáleigur og þurrabúðir. Þar á meðal voru Gerði, Litli-Lambhagi og Péturskot við Straumsvíkina, en Þýzkubúð lítið eitt út með víkinni og Jónsbúð enn utar, Eyðikot, sem var hjáleiga frá Óttarsstöðum eystri, Kolbeinskot og Óttarsstaðagerði.Umhverfis Óttarsstaðabæina er eina umtalsverða og samfellda graslendið í Hraunum, enda var byggðin þéttust þar. Bílfær vegur liggur frá Straumi, þar sem nú er Listamiðstöð Hafnarfjarðar, vestur að Eyðikoti, en merktur göngustígur er þaðan framhjá Óttarsstaðabæjunum og síðan með ströndinni að Lónakoti. Frá Lónakoti er síðan hægt að ganga ruddan slóða, um 2 km leið, austur á Keflavíkurveg.
 

Frábært útivistar- og göngusvæði

Sem útivistar- og göngusvæði búa Hraunin yfir sérstökum töfrum. Stæðilegir og vel hlaðnir grjótgarðar standa sumstaðar ennþá, aðrir hafa hrunið. Í klofnum hraunhóli vestan við Óttarsstaðavör hefur hraunsprunga nýtzt sem veggir fyrir einhverskonar hús og aðeins þurft að hlaða fyrir endana og refta yfir. Þarna gæti hafa verið sjóbúð, þó er það ekki víst.
Það er alltaf tilbreytingarríkt að skoða grýtta ströndina í nánd við Óttarsstaðavör, allt frá Vatnsskersklöpp og Kisukletti að Snoppu og út eftir Langabakka að Arnarkletti og Hrúðrinum, þar sem "brimið þvær hin skreipu sker". Á öðrum stöðum eru minjar um þurrabúðir, fiskreiti, gerði og uppsátur þar sem kjalförin sjást enn á grjótinu.Sunnar í hrauninu sjást aftur á móti minjar um sauðfjárbúskapinn. Þar eru nátthagar, kvíaból og fjárskútar, fallega hlaðin fjárborg og réttir. Skammt sunnan Keflavíkurvegarins stendur Þorbjarnarstaðarétt, lítt hrunin, önnur rétt er við Lónakot og sú þriðja við Straum.Í Almenningi, sem svo eru nefndur suður í hrauni, eru fimm selstöður: Lónakotssel, Óttarsstaðasel, Straumsel, Gjásel og Fornasel. Þar var haft í seli og þar bjó fólk og starfaði sumarlangt.
 

Þurrabúðarmenn og inntökuskip

En til hvers er verið að gaumgæfa þetta og velta fyrir sér minjum um harða lífsbaráttu á þessari strönd við yzta haf? Hvern varðar um þurrabúðarmenn? Er ekki nóg að njóta þess sem náttúran býður; sjá hvað hraunhólarnir geta verið myndrænir og ströndin falleg þar sem lábarið grjót tekur við af hraunklöppunum og skipskrokkur sem stóð uppi í fjörunni fyrir aldarfjórðungi er orðinn að einskonar beinagrind úr risaeðlu, umvafinn grasi? Það sem eftir er af stefni skipsins stendur hinsvegar upp á endann í fjörunni og gefur engum nútíma skúlptúr eftir.
Vissulega er hægt að njóta náttúrunnar þó að maður viti ekkert um hana og þó að maður þekki ekkert til sögunnar og þess mannlífs sem einhverntíma áður var á staðnum. En það gerir þessa náttúruupplifun dýpri og minnisstæðari að vita að þarna bjó fólk með gleði sína og sorgir fram á miðja 20. öld og lifði nánast á engu eftir því sem okkur finnst nú. Hraunabæir áttu kirkjusókn að Görðum í Garðahreppi, sem er talsvert löng leið fyrir gangandi fólk. En það var engum vorkennt að ganga þessa leið til kirkju; heldur ekki börnunum sem á fyrstu áratugum 20. aldarinnar gengu alla þessa leið til þess að komast í skóla. Síðar fengu þau skólastofu í húsinu á Óttarstöðum eystri. Í Hraunum var ekki venjuleg, íslenzk sveit eða dreifbýli með talsvert langar bæjarleiðir, heldur einskonar þéttbýli með bæjum, smákotum og þurrabúðum, sem voru nefndar svo. Það voru landlaus eða landlítil býli við sjávarsíðuna, sem höfðu ekki grasnytjar. Þurrabúðarmenn stunduðu tilfallandi vinnu; réðu sig í kaupavinnu á sumrin og voru á sjó á vertíðum. Á nokkrum Hraunabæjum var svokallað heimaræði, það er útræði frá þeim jörðum sem áttu land að sjó. Bændur sem bjuggu fjær sjó fengu hinsvegar stundum leyfi sjávarbænda til þess að nýta lendingaraðstöðu og hafa þar mannskap á vertíðum. Það var kallað að hafa inntökuskip á jörðinni.  

..af því ég er upptekinn við að raða bókum á háaloftinu,  ásamt því að tína upp bækur sem hafa staðið í stöflum á gólfinu hér niðri og eru verulega farnar að pirra konuna. Við þetta brölt koms ég að því mér til hrellingar að ég hef lagt frá mér árbók F.Í. frá 1933 einhvers staðar þar sem ég finn hana ekki aftur. Afar vont mál...

Svo rakst ég á þriðja bindi af "Virkið í norðri" eftir Gunnar M. Magnúss.  í kiljuformi, eða aðeins í þunnri pappakápu ómerktri. Vissi ekki að ég ætti það, en vantar þau fyrri tvö. Einnig rakst ég á bókina "Í björtu báli" sem fjallar um miðbæjarbrunann í Reykjavík.

Svo er annað:

Í nokkra daga hef ég haft undir höndum blaðagrein sem ég rakst á og reif út. Greinina skrifar læknismenntaður maður, sem bætir Dr. med. framan við nafnið sitt. Ég væri alveg til í að kalla mig Dr. mech., en það geri ég ekki af því ég er ekki doktor í mínum fræðum. Hvort þessi doktor er alvöru doktor eða bara vanalegur læknir veit ég ekki því eins og menn vita er doktor og doktor ekki það sama beggja megin við útlönd. Þar þýðir doktor læknir, en hér heima geta menn verið doktorar í hinu og þessu án þess að hafa mikið vit á læknisfræði. Helgi Haraldsson, minn gamli þýskukennari var til að mynda doktor í slavneskum smáorðum, enda giftur rússneskri konu sem kenndi mér ensku. Þá var séra Jakob Jónsson doktor í bröndurum í biblíunni. Doktorsritgerðin hans mun hafa fjallað um kímni og hæðni í guðspjöllunum, muni ég rétt.

En semsagt, blaðagreinin sem ég hef haft of lengi undir höndum, fjallar um háalvarlegt mál. Ég ætla ekki að tíunda það enda hef ég lítið vit á háalvarlegum málum og enn minna ef þau snúast um læknisfræðileg efni. Fyrirsögn greinarinnar fannst mér hins vegar afhjúpa ákveðið sjónarhorn lækna til heilbrigðis almennings, og það sem stundum hefur verið kallað "sjúkdómavæðing", í þeirri meiningu að það sé læknum eðlilegt að líta á öll frávik frá norminu sem veikindi, s.s. eins og óléttu kvenna, stam, tannpínu og nasakvef. Að þessum kvillum fundnum og greindum sé komið tilefni til að gera aðgerðir og/eða gefa lyf. Lyfjafyrirtækin hafa svo stutt dyggilega við þessa skoðun lækna og verðlaunað þá með kynnisferðum og ráðstefnum í útlöndum, þar sem verið er að benda á "nýja" sjúkdóma og "bráðnauðsynleg" lyf sem "gefa" megi við þeim. (en orðasambandið "að gefa lyf" er hvergi til nema í læknamáli, eins og þeir vita sem hafa þurft að taka lyf við einhverju. Fá þekki ég dæmi þess að fólk hafi fengið gefins lyf)

Fyrirsögn greinarinnar er " Sjúkdómshorfur betri á Íslandi en  öðrum löndum"

Ég skil fyrirsögnina þannig að á Íslandi séu mun betri líkur á að við eymingjarnir verðum veik en í öðrum löndum. Þannig eru þá mun betri líkur á að við þurfum lyf. Og þau lyf mun enginn gefa okkur.

En kannski var þetta misritun hjá skrifaranum, kannski  átti "Dr. med"  bara við "Batahorfur betri á Íslandi en öðrum löndum"

Hvað veit ég, ég er bara "mech", ekki doktor en að vísu "master". Sá titil dugar mér þó ekki til annars skilnings á fyrirsögninni.

(Fréttablaðið, annar október síðastliðinn, blaðsíða eitthvað.....)

Fyrir þónokkru síðan skrifaði ég pistil þar sem fram kom sú árátta að heimsækja Kolaportið um helgar til að kaupa bækur. Það hefur farið minna fyrir þessu áhugamáli undanfarið en áður, aðallega vegna þess að ég fer helst ekki í Kolaportið á sumrin, enda nóg annað að gera, og svo er plássið nær þrotið hér heima. Ég er löngu búinn að sprengja allt af mér hér niðri í íbúð og smíðaði því bókahillur á háaloftið. Þær eru nú að fyllast og allt útlit fyrir að nú þurfi enn að taka til hendinni uppi og fjölga hillum.

(Myndin er tekin í september ´05 þegar hillurnar voru smíðaðar. Þær eru öllu þyngslalegri nú )

Það er svo allur gangur á því hvort ég les þessar bækur. Sumar les ég spjalda á milli, aðrar aðeins sem uppflettirit enda kaupi ég aðallega æfisögur og staðfræði ýmiss konar. Meðal þess sem ég hef reynt að safna eru sögur kaupstaða, kauptúna og sveita. Ég hef svo sem ekki haft neitt skipulag á þessarri söfnun, heldur kaupi það sem ég sé í það og það skiptið. Þannig hef ég t.d. keypt nær allar árbækur Ferðafélags Íslands, ásamt mörgum árbókum Sögufélags Ísfirðinga. Þá á ég m.a núorðið allar bækurnar af "Þrautgóðir á raunastund", "Skútuöldina" og "Íslenska sjávarhætti"

Meðal þess sem mér hefur áskotnast er saga Hafnarfjarðar, 2. og 3. bindi. Mig vantar ennþá fyrsta bindið en það kemur vonandi fyrr en síðar. Þegar ég var á röltinu suður í Hraunum um daginn skrifaði ég pistilinn hér neðar, "Tvö löbb", og óskaði eftir upplýsingum um þessa sveit, og þá sér í lagi stóra húsgrunninn sem ég giskaði á að hefði annaðhvort verið stórt og barnmargt heimili eða hreinlega sumarbúðir. Ég dró þá ályktun af stærð rólugálgans á lóðinni, sem var gerður fyrir sex rólur, og stóra björgunarbátnum sem greinilega var leiktæki barna.

Enn hefur enginn treyst sér til að upplýsa mig um þessa byggð. Ég leitaði í árbókum F.Í. en fann ekkert. Svo datt mér í hug að kíkja í "Sögu Hafnarfjarðar 1908-1983". Aftast í þriðja bindinu er örnefnalisti og ég leitaði að þeim bæjanöfnum sem ég mundi.

Þar datt ég niður á hluta sögu þessa húsgrunns. Þarna var sumarbústaður í eigu Theodórs Mathiesens læknis í Hafnarfirði. Barnaverndarnefnd Hafnarfjarðar hafði forgöngu um kaup á bústaðnum vorið 1957 til að mæta miklum skorti á sumardvöl fyrir börn 6 - 8 ára. Einstaklingar og fyrirtæki í bænum lögðu fé til kaupa og rekstrar, húsið var stækkað talsvert og þessar sumarbúðir voru reknar allt til ársins 1968 þegar þeim var lokað, m.a. vegna hugsanlegrar mengunarhættu frá álverinu í Straumsvík, sem þá var nýtekið til starfa.   (Saga Hafnarfjarðar 1908-1983, 3ja bnd.bls. 289-292)

Þar með var fengin skýring á þessum stóra húsgrunni og leiktækjunum. Með þessum upplýsingum hefur "Saga Hafnarfjarðar" margborgað sig upp!

Að síðustu kemur mynd af húsinu eins og það var í rekstri sem sumarbúðir undir nafninu "Glaumbær" Myndina tók Oddur V. Ólafsson og hún er skönnuð og fengin að láni úr áðurnefndri bók.

Eins og áður hefur komið fram átti ég vísi að stórafmæli í sumar. Stórafmæli myndi ég kalla t.d. hundrað ára afmæli, en í það á ég enn langt í land. Í tilefni af áfanganum skaut stórfjölskyldan saman í gjafabréf uppá siglingatæki að eigin vali hjá verslunarapparati úti í bæ sem heitir Err Sigmundsson. Upphæð bréfsins hljóðaði upp á þúsundkall fyrir hvert lifað ár. Fyrir þann þúsundkallafjölda mátti fá ágæta vegtölvu. Vegtölva er svona tæki eins og ég kynntist hjá vini mínum í vor, þegar við fórum til Ólafsvíkur að sækja húsbílinn hans. Þrátt fyrir að ég teldi mig rata til Ólafsvíkur, eða a.m.k. langleiðina taldi félagi minn vissara að hafa nýju vegtölvuna sína með. Tengd við vindlakveikjara bílsins vaknaði tölvan til lífsins og kona inni í henni sem talaði látlaust vísaði okkur veginn út úr Grafarvogshverfinu á ágætri ensku en gekk verr að bera fram íslensk götunöfn. Þó fullyrti félagi minn að henni hefði farið töluvert fram í íslenskunni frá því að hann þurfti síðast að rata að heiman og út úr Grafarvoginum. Ekki var ég í aðstöðu til að þræta um það.

Svona tæki taldi stórfjölskyldan mín semsagt nauðsynlegt að ég eignaðist. Nú hef ég farið víða um land og ekki lent í teljandi vandræðum með að rata heim aftur og því vandséð hvaða hvatir lægju að baki annars góðum hug. Hins vegar vantar mig sárlega siglingatæki í trilluna, þá helst eitthvað sem getur sagt mér hvar á Breiðafirðinum er sker framundan og hvar ekki. Ekki veit ég hvort konan í tæki félaga míns er staðkunnug á Breiðafirðinum eða hvort Err Sigmundsson getur fóðrað hana á nýjustu upplýsingum um legu skerjanna. Þó finnst mér líklegt að svo sé því mér skilst að þessi tækni sé í örri þróun en skerin á Breiðafirðinum hafa langflest - ef ekki öll - verið þar um langa hríð.

Ég hef raunar staðið frammi fyrir ákveðnu vandamáli. Þannig er að ég vinn alla daga til kl. 18 nema föstudaga til kl. 16. Err Sigmundsson hefur haft höfuðstöðvar úti við ysta haf, vestast í vesturbænum og þær eru aðeins opnar til kl. 18 alla virka daga en ekkert á laugardögum. Af því leiðir að ég hef aðeins haft tvo klukkutíma á viku til að heimsækja fyrirtækið og kynna mér þann búnað sem í boði er. Ég hef hvorki tíma, þolinmæði né áhuga á að leggja í föstudagsumferð að nauðsynjalausu og því hefur gjafabréfið safnað ryki á náttborðinu í sumar.

Svo heyrði ég af því að Err Sigmundsson væri að reisa sér nýjar höfuðstöðvar inni við Klettagarða og hugði nú gott til glóðarinnar, enda allmiklu styttra að aka frá Skemmuvegi að Klettagörðum en vestur að heimsenda.

Um síðustu helgi heimsótti ég þessar nýju höfuðstöðvar Err Sigmundssonar við Klettagarða. Það var raunar á laugardagsmorgni og ekki var annað að sjá en hinar nýju höfuðstöðvar væru svo glænýjar að ekki væri enn búið að taka þær í notkun. Ég ákvað því að renna heim aftur og athuga opnunartímann á heimasíðu fyrirtækisins. Það kom í ljós að búið var að flytja heimilisfang fyrirtækisins og setja fína mynd af nýja húsinu í hausinn. En enn var ekki gert ráð fyrir neinni laugardagsopnun.

Ég lagði því enn land undir hjól á föstudag og ók niður í Klettagarða eftir kl. 16. Þangað náði ég rétt fyrir kl. 17 eftir að hafa "tekið lestina" niður Reykjaness/Sæbraut. Verslunin nýja og glæsilega var opin og það sem meira var, hún var full af jakkafataklæddum ungum mönnum sem stóðu á spjalli hver við annan. Meðan ég velti vöngum yfir því hvort það væri við hæfi að ég, vinnularfaklæddur maðurinn blandaði mér í hópinn fjölgaði vel klæddum ungum mönnum og nokkrar prúðbúnar konur fylgdu með. Með hálfum huga réðist ég til inngöngu hafandi séð tvo, þrjá menn inni sem ekki voru jakkafataklæddir og greinilega að skoða einhverjar vörur. Ég fetaði mig að rekkunum þar sem dýrindis GPS tæki stóðu í röðum. Álengdar sá ég mann sem mér virtist geta verið sölumaður en áður en ég náði athygli hans rann í milli eldri maður með einhver vandamál tengd tækjabúnaði. Ég reyndi því að bjarga mér sjálfur, en gekk illa að finna verðmerkingar og aðrar upplýsingar, enda erfitt að finna svör þegar maður veit ekki spurningarnar. Að lokum fann ég blað í hillu sem virtist innihalda eitthvað af þeirri visku sem mig svo sárlega vantaði. Ég tók blaðið, braut saman og hélt til dyra gegnum stóran hóp af fallegum, jakkafataklæddum ungum mönnum sem virtust hafa miklu meiri áhuga á að spjalla hver við annan en við einhvern vinnufatalarf sunnan úr Kópavogi.

Ég hef nú eytt drjúgum tíma í að lesa um heading sensora, target tracking, hazard avoidance og allkonar út- og innganga fyrir hinar og þessar snúrur og kapla.

Gallinn er sá að möguleikarnir til að eignast eitthvað af þessum hlutum eru hverfandi vegna þessa skamma opnunartíma.

Í vasanum á ég enn fimmtíu þúsund króna gjafabréf sem gæti því allt eins aðeins endað sem snýtubréf………..

hefur aðeins Emil Páll sett inn athugasemd við síðasta pistil. Skyldi enginn þeirra sem lesa vita neitt um þetta "þéttbýli" þarna í hrauninu eða skyldi fólk vera feimið að tjá sig? Í öllu falli er ég engu nær um þessa húsaþyrpingu, nema mér sýnist að hluti þeirra húsa sem þarna stendur, að einhverju eða öllu leyti, virðist hafa verið sveitabýli. Á a.m.k. einum stað í fjörunni er rudd vör þannig að þarna hefur greinilega verið útræði. Endilega stingið inn línu ef þið hafið einhverja vitneskju um þessa byggð.

Við Bassi vorum öllu latari á sunnudeginum. Vöknuðum vel fyrir fimm að morgni og horfðum á Formúluna. Bassi þóttist horfa, svona til að þóknast mér, en ég er handviss um að hann steinsvaf. Í öllu falli sá ég hann ekki fagna þegar hálslausa hökulanga spænska viðundrið misskildi keppnina sem klessubílakeppni og ók á vegg.  Þá var hrikalega kátt í höllinni, þó fagnað væri á hljóðan hátt af tillitssemi við þá sem sváfu í húsinu.

Eftir góðan fegurðarblund að keppni lokinni vöknuðum við við kaffiilm frá konunni. Bassi fékk sinn morgunmat og síðan héldum við út í viðrun. Veðrið var gott svo við ókum upp að stíflu (Elliðaár-), lögðum bílnum og gengum allan Víðidalinn allt upp að Breiðholtsbraut, og sömu leið til baka. Áður en heim var haldið þurfti að hreinsa Bassa eins og ungabarn því hann hefur verið- vægt orðað - slæmur í maganum og það sem farið hefur ofan í hann í föstu formi hefur undantekningalítið skilað sér í fljótandi. (viðkvæmum er ráðlagt að lesa ekki þessa síðustu setningu). Þetta virðist þó, þegar þessar línur eru skrifaðar, stefna heldur í rétta átt.

Við lágum í leti fram á miðjan dag en tókum þá annan göngutúr um hafnarsvæðið í Hafnarfirði. Eftir það eyddum við drjúgum tíma í tiltekt hér heima við hús. Deginum lukum við svo með stuttri göngu um Álfhólsveginn.

Í gær, mánudag, fórum við Bassi í morgunkaffisgönguna  á Einbúa vopnaðir bómullarklút og Carbonhreinsibrúsa. Það fór eins og mig grunaði, allt sem tússað var á bekkina með lit, þ.e. grænu og hvítu, rann af eins og ekkert væri. Við hreinsuðum báða bekkina á nokkrum mínútum og nú mótar aðeins fyrir því sem tússað var með svörtu - dauft þó. Fullkomnuðum svo verkið í hádegisgöngunni.

Þegar ég kom heim úr vinnu kl. 18 kallaði ég Bassa niður og beint út í garð. Það er að verða vani, því hann verður ofsakátur þegar ég kem heim, raunar svo ofsakátur að hann má vart vatni halda. Þess vegna er praktískara að hann fagni utandyra. Þetta hefur stundum gerst að morgni líka en ég leysi það með því að hleypa honum út í garð um leið og ég kem fram úr herberginu. Þannig losar hann það mesta úr tanknum áður en "morgunfagnið" hefst, og er þar með öllu vatnsþéttari.

En semsagt, við heilsuðumst með vanalegum hamagangi kl. 18, og eftir kaffibolla var haldið suður í hraunið þarna sem ég veit ekki enn hvað heitir (vestan við Sjálandshverfið ). Ef eitthvað gerir Bassa hamingjusaman þá er það að fá að hlaupa laus þarna um svæðið. Þetta hraun er alger paradís hundaeigenda, endalaust landslag, hraunborgir, gjótur og lautir. Allt er vel gróið og það er hrein upplifun að fylgjast með því hvernig Bassi finnur og velur grasræmur í úfnu hrauni til að hlaupa eftir. Raunar fer hann aldrei langt frá mér, skoppar svona mest tíu, fimmtán metra og aldrei úr augsýn. Hann virðist geta hlaupið þindarlaust milli hraunborga án þess að stíga nokkru sinni á stein, svo fótviss er hann og fundvís á gras- og lyngræmur.

 Í dag, þriðjudag eru bekkirnir og skiltið á Einbúa enn í lagi, hvað sem síðar verður. Nú í kvöld gengum við Bassi stóran hring um Fossvogsdalinn og ég tók eftir hversu illa bekkirnir þar eru farnir. Ekki er nóg að þeir séu útmálaðir með litatússum, heldur eru sumir einnig tálgaðir og skornir.

Við hittum mann með taum í hendi. Hann spurði hvort við hefðum nokkuð rekist á lítinn hund á hlaupum. Því miður gátum við ekki hjálpað, en mér varð hugsað til Mola míns sáluga og þess hvílíkur reginmunur er á því að ganga með hann og Bassa, sem varla lítur á aðra hunda og er auðvelt að sleppa lausum (þ.e.a.s.  ef ekki eru kindur í grenndinni! )

Nóg að sinni.

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

((Auðvitað heitið það Gálgahraun nær sjónum en Garðahraun ofar - nær Álftanessveginum. Hvers vegna það heitir tveimur nöfnum er mér hulið, því þetta er sama hraunið. Hins vegar er dalur í Önundarfirði, með nokkrum bæjum, flestum í eyði. Annars vegar er eyðibýlið Hestur, þeim  megin heitir dalurinn Hestsdalur. Hinumegin er bærinn Hóll og dalurinn Hólsdalur þeim megin - og allir glaðir.......)