Ég ætla að nota þessa gömlu síðu mína fyrir þessa færslu, því enn virðist ekkert ganga með lagfæringu á Vísisblogginu. Á sínum tíma þótti mér leitt að þurfa að yfirgefa blog.central.is vegna þess að mér fannst myndir skila sér betur í þessu kerfi en öðrum. En eins og fram kemur hér neðar var kerfið stöðugt bilað og mér því nauðugur einn kostur að skipta yfir í blogg.visir.is, vildi ég á annað borð halda áfram að skrifa.

Ég vona að Vísisbloggið lagist sem fyrst, og þegar það gerist mun ég flytja þennan pistil ásamt myndum yfir í heilu lagi.

Nóg um það. Ég sagðist ætla að birta misgamlar snjómyndir að vestan í næsta pistli og við það stend ég. Reyndar hélt ég að til að ná nógu mörgum myndum þyrfti ég að teygja mig í  óopnaðan pakka af litmyndum, sem ég hef  ekki hafið birtingu á. Til þess kom ekki því enn er talsvert eftir af snjómyndum, reyndar svo mikið að til að ofgera ekki efninu ákvað ég að skipta því í tvennt. Þeir verða því tveir, pistlarnir með þessari yfirskrift, "Meiri snjór!"

Fyrstu myndirnar eru teknar við húsið að Seljalandsvegi 68 á Ísafirði. Sumar eru  merktar með ártali, ekki aðrar en það má geta sér þess til að tímabilið sé 1963 - ´66. Ath. að margar myndanna eru framkallaðar löngu eftir töku.


Þetta fallega hús (að mér finnst) byggðu foreldrar mínir á árunum 1959-1961. Þarna bjuggum við til hausts 1966 en fluttum þá suður til Reykjavíkur. Á þessum tíma var svæðið við innanverðan Seljalandsveginn sannkölluð sveit. Ofan við húsið okkar bjuggu Kristján Guðjónsson og Jóhanna Jakobsdóttir, bæði ættuð af norðurströndum, úr Þaraláturs- og Reykjarfirði. Þetta voru öndvegishjón, glaðlynd og barngóð svo af bar. Þau stunduðu búskap meðfram annarri vinnu, og héldu bæði kindur, endur og hænsni. Það safnaðist oft talsverður krakkaskari kringum búskapinn hjá Kitta Gauj, sérstaklega um sauðburðinn. Það var því talsvert verk fyrir hjónin að sjá til þess að kindur og lömb fengju frið fyrstu augnablikin, fyrir forvitnum krökkum sem héngu á girðingunni og fylgdust með ferlinu, allt frá burðinum til þess að lömbin voru komin á stjá. Það þurfti nefnilega stundum að hvetja bæði kind og lamb til afreka, og hávaðinn þá engu minni en á knattspyrnuleik!



Þessir svanir munu ekki vera úr bústofni Kitta Gauj. Þeir höfðu skamma viðdvöl þarna undir veggnum á ´68 og gáfu færi á myndatöku. Býli Kristjáns og Jóhönnu stendur undir hlíðinni og sér í norðurhluta íbúðarhússins.



Á myndinni er horft frá Seljalandsvegi 68 og inn eftir hlíðinni. Skúrinn næst er grænn geymsluskúr í eigu Kitta Gauj. Innan við hann eru leifar af rauðum Ford F1 vörubíl sem pabbi keypti frá Suðureyri og hugðist nota í varahluti. Þessi bíll var með trépalli sem var tekinn af og komið fyrir ásamt skjólborðum undir háum bakka ofan við húsið okkar. Þar varð leiksvæði okkar krakkanna. Stóra húsið er fiskhjallur í eigu Þórðar Júlíussonar. Neðan við hann er skúr sem líklega var í eigu Gísla Hólmbergssonar, sem bjó að Seljalandsvegi 72.



Þessi mynd hér að ofan hefur ekki mikið sögulegt gildi, utan hvað hún sýnir hefðbundna kynjaskiptingu afar vel - ég er með bíl í fanginu en Fríða systir er með dúkku. Það sem ekki sést á myndinni er að Fríða systir er frá upphafi hálfu öðru ári yngri en ég. Sá aldursmunur hefur haldist allar götur síðan og einnig hæðarmunurinn. Að skýringin sé sú að Fríða systir hafi notið betri viðurgjörnings en ég er harla langsótt. Ef skýringin liggur yfir höfuð í fóðrinu þykir mér líklegt að hæðarmuninn megi rekja til þess að á þessum árum var stöðug barátta að koma gemlingnum til matar - ég var aldrei heima við heldur á stöðugum þeytingi frá fjöru til fjalls. Þeir hafa þá kannski verið full margir, matartímarnir sem ég missti af. Það var þá....



Ég ákvað að birta þessa í fullri stærð - svona til að prófa. Á henni er Chevrolet vörubíll pabba í vegarkantinum neðan við húsið að ´68. Á beyglaða Moskvitsinum kann ég ekki skil, en hann mun ekki hafa beyglast á þessum stað - pabbi minn keyrði aldrei á!  Chervinn á sér aftur á móti sögu. Hann var líklega árgerð ´57 og kom nýr sem Kaupfélagsbíll á Ísafjörð. Kaupfélagið átti einnig eldri Chevroletbíl, líklega ´54. Þegar pabbi hóf byggingu Seljalandsvegar 68 bjó hann að afrakstri vinnunnar á Straumnesfjallinu árin á undan. Fordinn sem þar var notaður fylgdi okkur næstu árin eftir Straumnesfjallið en uppúr 1960 var samdráttur í framkvæmdum, húsbyggingin var dýr og pabbi tók það ráð að selja Fordinn og fá sér fasta vinnu meðan lægðin gengi yfir. Það var hins vegar erfitt fyrir pabba, sem var vanur frjálsræði og útiveru, að kúldrast í kulda og olíuleðju inni á loftillu bílaverkstæði. Þegar aftur fór að sjást til sólar keypti hann  -fyrir sautján þúsund krónur - þennan KaupfélagsCherva sem þá hafði verið lagt niðri í kolaporti með úrbrædda vél. Hann fékk aðstöðu hjá vinum í áhaldahúsi Vegagerðarinnar við Hjallaveg til að laga Chervann, vélin var tekin úr og send suður í uppgerð. Bíllinn, sem upphaflega var ljósblár, var sprautaður vínrauður og skreyttur með sandgulu og ljósgráu. Í minu minni var þessi bíll svo fallegur að af bar - og í þeim efnum er mitt minni gott!  Chevrolettinn sá fjölskyldunni farborða allt til þess að pabbi og mamma ákváðu að flytja suður haustið ´66 og freista gæfunnar þar. Þá eignaðist Eggert Lárusson skipasmiður hann og átti árum saman.


Ég ákvað að birta þessa mynd líka í fullri stærð, einfaldlega vegna þess að mér finnst hún frábær. Hún er samt eiginlega meira skipamynd en snjómynd, en vegna þess að auk skipanna sýnir hún vel hversu ótrúlega fallegur þessi heimur okkar- Skutulsfjörðurinn - er í vetrarham og sólskini.  (og ég get vel viðurkennt það að þegar ég horfi á svona mynd hugsa ég stundum: "Hvern fjandann var ég að meina með því að fara suður? " ) Þarna blasa við okkur f.v. Kubburinn, Dagverðardalurinn, Hnífarnir, Tungudalurinn og Seljalandsdalurinn. Við sjáum Langafjall, Þverfjall, og Búrfell böðuð í sólskini. Skipin eru horfin, Bæjarbryggjan líka en fjöllin standa óhögguð.....



Aftan á þessa mynd hefur pabbi skrifað: " Á Galtafelli 1944". Ekki þekki ég manninn fyrir víst en miðað við aðrar gæti þetta allt eins verið pabbi sjálfur.

Aftan á þessari stendur: " Í Gyltuskarði. ´Horft út Súgandafjörð"   (Gyltuskarð er forn fjallvegur milli Seljalandsdals og Botnsdals upp af Súgandafirði)


Síðasta myndin í syrpunni er tekin frá húsinu númer þrjú við Hrannargöru á ísafirði, og í norðurátt. Myndin er tekin rétt um 1960, líklega fyrr en síðar og konan er Elín Gissurardóttir frá Suðureyri, kona Barða Theódórssonar móðurbróður míns.

Skrifum er lokið í bili, við Elín Huld erum á leið í fermingarveislu hjá frænku minni, Sú heitir Rannveig Birna Theodórsdóttir, dóttir Theodórs Barðasonar sem er sonur Barða Theoódórssonar og Elínar Gissurardóttur. Sæl að sinni!

.

Tilraunin er gerð til að athuga hvort gamla blog.central kerfið virkar betur en blogg.visir.is.

Ætli ég haldi mig ekki Vísismegin að sinni. "Blog.central" síðan er núorðið óratíma að hlaðast hjá mér og ekki óalgengt að ég bíði langa stund og fái svo "error" skilaboð að endingu.

Þessu helvíti nenni ég ekki!

Slóðina á Vísissíðuna má finna hér neðarlega undir tenglaflokknum "VERRI SRIFARAR"

Í þessum flokki er aðeins einn skrifari.

Það er ég.

Velkomin í heimsókn! 

 

 Ekki verður föstudag forðast þegar fimmtudagur er úti....

 (ég er svo máttlaus af hrifningu yfir þessari einstöku snilld að ég get bókstaflega ekki skrifað meira að sinni - verð að jafna mig)

Bassi hefur nú náð fyrri heilsu og hleypur sem aldrei fyrr. Við höfum aðeins farið stuttar gönguferðir á malbiki eða grasi, en látið úfnara yfirborð eiga sig. Um liðna helgi ætluðum við að rölta um svæðið ofan Rauðavatns en slepptum því að sinni því hann var enn að hoppa á þremur öðru hverju.

Við hólinn okkar, Einbúa, stendur steinsmiðja S. Helgasonar. Yfir lagerporti smiðjunnar er heljarmikill hlaupaköttur á stálgálgum. Undanfarið hafa nokkrir hrafnar haldið sig á svæðinu ( líklega vegna veislukrásanna við Hlöllabáta) og oft hafa þeir setið þarna á gálgunum þegar við Bassi göngum hringinn okkar.  Krummarnir hafa sýnt Bassa mikinn áhuga og hann sömuleiðis þeim. Þeir flögra rétt yfir kollinum á honum, hann stekkur upp og geltir á þá. Þetta er leikur sem báðum virðist þykja jafn skemmtilegur, þó ég sem einfaldur bifvélavirki sjái að hrafnarnir eru aðeins að stríða Bassa. Hann virðist hins vegar álíta að hann hafi öll þeirra ráð í loppu sér, og geti náð þeim hvenær sem hann vilji.

Undanfarið hefur einnig dálítið borið á öðrum ferfætlingi við hólinn. Það er hvítur köttur með dökkt hálsband. Þetta er líklega læða, ef eitthvað er að marka þau fræði sem konan reyndi eitt sinn að kenna mér, að læður væru auðþekktar á bleiku trýni en fress á brúnu. Þessi hvíta kisa er með áberandi fagurbleikt trýni. Hún hefur oft verið þarna á vappi í matar- og kaffitímagönguferðum okkar, og fylgist þá með Bassa úr öruggri fjarlægð, með kryppu og ýft skott. Þegar við göngum hjá kemur hún alltaf í humátt á eftir. Bassi hefur ekki sýnt henni mikinn áhuga hingað til, aðeins litið út undan sér en ekki gert neina tilraun til að sækja að kisu.

Í dag var hvíta kisa að rannsaka eitthvert matarílát sem fleygt hafði verið við gangstíginn þegr við komum að. Bassi tók viðbragð, svo snöggt að ég missti ólina úr hendinni. Hann stökk í áttina að kisu sem hentist af stað. Bassi var hins vegar ekkert á því að reka flóttann, heldur hóf sína eigin athugun á ílátinu. Hann stóð kyrr meðan ég náði ólinni aftur og hvíta kisa stóð álengdar og fylgdist með. Þegar við gengum af stað elti hún að vanda í öruggri fjarlægð. Við snerum svo við í lundinum með bekkjunum og skiltinu (sem, vel að merkja, er enn óskemmt eftir viðgerðina í haust) og héldum áleiðis að bílnum. Hvíta kisa kom sér fyrir uppi á stuðlabergshnalli hjá steinsmiðjunni en okkar leið lá rétt hjá. Þegar við komum að kisu stoppaði ég Bassa og lét hann setjast. Við biðum svo augnablik meðan kisa og Bassi góndu hvort á annað. Ég lét svo Bassa færa sig aðeins nær en kisa sat sem fastast á steininum. Líklega hefur Bassi ekki verið lengra en svona fjóra, fimm metra frá kisu þegar næst var. Hann gelti ekki en hafði ekki augun af kisu þá stund sem við vorum við steininn. Það hefði verið gaman að sjá hversu nærri við hefðum komist, en því miður leyfði tíminn ekki lengri atferlisathugun. Bassa var ekið heim á Lyngbrekkuna og síðan beið vinnan mín. Þetta með Bassa og ketti er dálítið skemmtilegt rannsóknarefni, því kettir sem góla, setja upp kryppu og ýfa skott þegar Bassi nálgast, virðast eftir skamman tíma átta sig á að hann á ekki til árásargirni. Nú er svo komið heima fyrir að þegar borinn var fram ís fyrir dýr og menn, stóðu Bassi og kisi okkar kinn við kinn og sleiktu af áfergju sama disk!

Sú niðurstaða sem ég þóttist hafa komist að á gönguferðum með Mola minn sáluga, að hundar hafi enga samanburðarstærðfræðikunnáttu, hefur aðeins styrkst með tilkomu Bassa. Bassi sýnir þeim hundum sem við mætum á leið okkar yfirleitt lítinn áhuga. Þó eru á því undantekningar sem ég hef enn ekki náð að kortleggja, en meginreglan er fólgin í hljóðgjöf. Ef hundur sem nálgast, nálgast án hávaða, er Bassi yfirleitt spenntur fyrir kynnum. Hann vill þefa og hnusa, urrar stundum lágt en geltir sjaldan. Ef hundur sem nálgast er stór, er áhugi Bassa því meiri. Sé aðvífandi hundur hins vegar smávaxinn en hávaðasamur fer Bassi allur í hnút og vill fela sig bak við eiganda sinn. Þannig virðist fyrst og fremst skipta máli hvort aðvífandi hundur geltir eða urrar, en stærðin skiptir engu. Ef heyrist í hundinum er Bassi undantekningalaust hræddur við hann. Ef ekki, þá vill hann gjarnan nánari kynni.

Moli minn rauk hins vegar undantekningalaust í aðra hunda með yfirgengilegum hávaða og látum, burtséð frá stærðarmun. Sá munur var honum þó yfirleitt óhagstæður því hann var jú einu sinni Silky- terrier og því með minnstu hundum. Hann veittist einnig með offorsi að fólki sem honum leist illa á, og það virtist algerlega undir hælinn lagt hvaða fólk hann tók í sátt og hvaða ekki. Þetta er Bassi blessunarlega laus við, hann skiptir sér ekkert af  fólki sem hann mætir á sinni vegferð.

Það má nærri geta hvort gönguferðirnar eru ekki auðveldari núna en áður...

Við Bassi vorum latir til vinnu í dag. Þrátt fyrir góð áform byrjuðum við daginn á gönguferð, síðan var tölvuráp og að því loknu önnur gönguferð. Síðan verslunarferð, þá tölvuráp í nokkrar mínútur en síðan tók við ökuferð suður í Hafnarfjörð. Ætlunin var að finna einhvern stað þar sem Bassi gæti hlaupið laus á mjúku undirlagi, og þannig hlíft veika fætinum. Ég hafði hugsað mér sandfjöruna við Kleifarvatn en þegar gegnum Vatnsskarð kom tók ég eftir skilti sem á stóð "Breiðdalur". Skiltið benti í austur, eða austnorðaustur og í þá átt mátti sjá vestur- og suðurhlið Helgafellsins, gagnstæða þeirri sem blasir við frá Kaldárseli. Vegarslóði lá af Krísuvíkurveginum í austurátt en klofnaði fljótlega í tvennt. Við Bassi völdum syðri hlutann, en sá klofnaði litlu síðar aftur í tvennt. Enn völdum við syðri hlutann og enduðum á dálitlu plani uppi í hlíð, við austurenda fjalls sem á nálægu skilti mátti lesa að héti Vatnshlíðarhorn. Þarna gat Bassi hlaupið um grasmóa og lyng án þess að verða sárfættur. Eftir mikil hlaup og hamagang fannst honum sjálfum nóg komið í bili, það sá undir þófa þar sem hann hljóp til bíls og settist á jörðina við hurðina "sína". Þegar inn í bíl kom fékk hann nammi úr pokanum í hanskahólfinu. Sumir hlutir eru einfaldlega óumbreytanlegir!

Við ókum til baka að Krísuvíkurveginum og í áttina að vatninu. Nokkrir gemlingar á torfæruhjólum djöfluðust í gamalli efnisnámu ofan vegar, og ég velti fyrir mér hvort þeir sem mest vilja hneykslast á spóli þessarra gutta séu kannski þeir sömu, eða afkomendur þeirra sem þarna tóku og unnu efni, og skildu síðan námurnar eftir hálfar af járnarusli og vélaúrgangi. Það er spurning hvorir valda meiri spjöllum, þeir sem skilja við námurnar eins og brotajárnshauga að lokinni vinnslu, eða guttar á torfæruhjólum sem seinna meir nota þær til að spóla í.

Við ókum niður slóða af veginum niður í vík fyrir miðju vatni. Þarna hafði ég áður komið og skoðað listaverk, mislistræn þó, sem mörkuð hafa verið í móbergshella sem áður voru undir vatni en komu í ljós þegar vatnsborðið lækkaði eftir skjálftana ´00. Við lögðum bílnum og gengum vatnsbakkann í átt að hellunum. Ég var raunar einn um að ganga, Bassi hljóp og dró ekki af sér. Það var ekki að sjá að þar færi fótfúinn hundur sem tveimur dögum áður hefði verið vafinn á ökkla og gengið á þremur. Allt í einu sá ég hvar afturlappir Bassa bókstaflega hurfu í sandinn. Hann hentist áfram og um leið myndaðist stöðuvatn í fótsporum hans. Meðan ég horfði á þornaði þetta vatn svo upp aftur og sandurinn varð svartur sem fyrr. Bassi kom til baka á harðahlaupum í sömu slóð og sinnti ekki kalli um að stoppa. Aftur birtist stöðuvatnið, hann hentist á hausinn en náði að krafla sig á lappir og komast upp. Augnabliki síðar var vatnið horfið og allt orðið sem fyrr. Þarna var þá sandbleyta á stóru svæði, og ég velti fyrir mér hvað gæti gerst ef fólk væri þarna á ferð með börn og liti af þeim. Við fetuðum okkur fram á blábakkann, þar var sandurinn mann- og hundheldur og þar gátum við gengið að hellunum vandræðalaust.

Við stoppuðum við þann fyrsta og létum það duga af göngu. Þegar ég kom þarna í fyrra skiptið var allt hreint og þrifalegt, aðeins listaverkin vitnuðu um mannaferðir. Nú var öldin önnur og einhverjir hafa greinilega notað hellinn til partíhalds. Þar hafði verið hlaðinn bálköstur og hrúga af hálfbrunnum spýtukubbum lá meðal steina sem hrúgað hafði verið upp á hellisgólfinu. Innst stóð svo tóm tunna. Hvaða not hafa verið af henni er mér hulið, en þeir sem haft höfðu hana meðferðis höfðu ekki séð ástæðu til að fjarlægja hana að notkun lokinni, enda er engin ástæða til að taka til eftir sig ef ruslið er ekki merkt með nafni.

Enn verð ég að biðja afsökunnar á myndunum. Þær eru teknar á símann, því myndavélin var ekki með í för. Þarna má sjá bálköstinn á miðju hellisgólfinu og tunnuna innst. Partíið sjálft hefur eflaust verið fínt.......

Bassi taldi ekki útilokað að eitthvað matarkyns gæti leynst  við hlóðirnar. Hann leitaði vel og lengi en gafst loks upp, rauk út úr hellinum og fór í fótabað í Kleifarvatni.

Þeir eru orðnir allmargir sem hafa markað nöfn, upphafsstafi eða einhverja speki í móbergið. Þetta er aðeins einn staður af mörgum.

...og vissulega var töluverður listrænn munur á verkunum. Þetta skar sig úr, en þó eru fleiri í svipuðum dúr þarna í grenndinni.

Eftir allnokkra stund hafði Bassi fengið nóg af nepjunni. Hann er líka farinn að læra það að í hvert skipti sem við komum inn í bílinn eftir góða gönguferð fær hann hundanammi úr pokanum í hanskahólfinu. Hann hafði því frumkvæði að heimferð, hljóp til bíls og settist við "sína"hurð að vanda. Hann var þreyttur eftir hlaupin og steinsvaf á heimleiðinni.

Bassi er nú laus við umbúðirnar af fætinum. Þær voru fjarlægðar í gærkvöldi við litla hrifningu hans. Þegar fóturinn var loks orðinn "eðlilegur" hélt Bassi þó áfram að hoppa á þremur. Einhverra hluta vegna hlífir hann fætinum úti við en gengur þó á öllum innandyra og þar virðist ekkert ama að  honum. Líklega er hann eitthvað aumur ennþá, en lagast vonandi á næstunni.

Mér hefur gengið bölvanlega að hlaða inn myndum með pistli sem ég var að setja saman. Á endanum bjó ég til nýja myndasíðu þar sem ég óttaðist að sú gamla væri orðin yfirhlaðin. Sú nýja er eilítið hraðari, ekki þó svo að neinu nemi. Pistillinn er raunar nær eingöngu myndatextar, því myndir segja svo miklu meira en orð, hvað þá þetta endemis bull sem frá okkur Bassa kemur!

Í gær saknaði ég myndavélarinnar þó. Þannig er að í húsnæði á Smiðjuvegi, neðan við Bónus og gegnt mínum vinnustað, hefur  undanfarin ár verið rekið bakarí með nokkrum mismunandi nöfnum og kennitölum. Síðast var þar útibú frá "Bakaríinu Austurveri" en það setti upp tærnar í fyrra og því hefur enginn rekstur verið á staðnum í u.þ.b. eitt ár. Nú fyrir stuttu opnaði þar matsala undir merkjum "Hlölla báta" Öll fyrirtæki þurfa að koma frá sér rusli og aðstaða "Hlölla báta" til þess hefur okkur virst vera lítill plastgámur sem komið var fyrir við hlið aðgengis að veitingasölunni. Þeir sem eiga að tæma gáminn hafa svo annaðhvort gleymt því eða hreinlega ekki gert ráð fyrir að hann fylltist svo ört, því var í fyrradag kominn kúfur á innihaldið svo lokið féll ekki niður. Í gær hafði heldur aukist á og pokar með rusli höfðu hrunið niður úr gámnum og lágu kringum hann. Að auki gjólaði lítið eitt, nóg til að lyfta lokinu af hrúgunni sem þannig var óvarin fyrir flugumferð.

Og krummi lét ekki segja sér oft af þeirri veislu sem þarna bauðst fyrirhafnarlítið. Tafarlaust var krunkað til þings og starranum boðið að slást í hópinn. Það virtist hins vegar ákveðið að mávarnir fengju ekkert af veislunni.

Krummi gekk til verks af stökum dugnaði. Hver pokinn af öðrum var opnaður og innihaldið kannað með því að dreifa því vel og vandlega um svæðið. Raunar var allmikið af veisluföngum flutt um nokkurn veg, uppá þakkanta og í næstu ljósastaura þaðan sem það dreifðist svo yfir enn stærra svæði.

Eins og fyrr sagði saknaði ég myndavélarinnar. Síminn góði var hins vegar í vasanum og ég dró hann upp og hringdi eina mynd. Á henni má sjá matseðil garðpartýsins á víð og dreif, og krumma sitjandi á þakkanti hússins fyrir ofan. Lítið eitt til vinstri (ber í svarta bílinn) er svo annar að skima eftir næstu munnfylli.

Í dag var gámurinn lokaður. Hvort hann hafði verið tæmdur eða kúfurinn aðeins tekinn af veit ég ekki, en tveir Bónuspokar lágu við hlið hans ásamt fleira drasli.

.......og krummi var mættur!

 

Íþróttahetjan, hlaupagarpurinn og há/langstökkvarinn Edilon Bassi Eyjólfsson varð fyrir meiðslum og hefur verið "grándaður" um hríð, eins og það er kallað á flugmáli.

Íþróttameiðsl er nokkuð sem alltaf vofir yfir görpum sem hvergi hlífa sér, en það er þó ekki alveg á hreinu hvernig meiðsl Bassa eru tilkomin, hvort hann skrámaðist á hraunmola eða hvort meiðslin eru afleiðing þess að eftir gönguferðina á laugardaginn, þegar við gengum til bíls, lá leið okkar um gangstíg í Garðabæ þar sem húseigendur höfðu fjarlægt rist úr göturæsi svo rörið var opið. Bassi var upptekinn við að fylgjast með einhverju yfir höfði sér og ég var upptekinn við að fylgjst með því hverju hann væri að fylgjst með. Hvorugur okkar tók því eftir ræsinu fyrr en Bassi hrundi ofan í það með afturhlutann. Litlu síðar tók ég eftir því að Bassi markaði fótspor í götuna, og talsvert blæddi úr vinstra afturfæti. Hann reyndist hafa rifið kló upp í kviku. Var þó ekki aumari en svo að hann lá í taumnum af öllum kröftum og beitti veika fætinum sem heilbrigður væri. Það fór þó að versna í því er leið á daginn og á sunnudagsmorgni var hann hættur að beita fætinum en hélt honum á lofti og hoppaði á þremur. Það var því ekki um annað að ræða en heimsækja slysadeildina í Víðidal. Þar var Bassi svæfður, sárið hreinsað upp og dælt í hann fúkkalyfjum.

Það var afar aumur hundur sem vaknaði riðandi af svæfingunni, valt á hliðina, stóð upp, valt á hina hliðina o.s.frv. o.s.frv.......

Kvenfólkið í fjölskyldunni fann þó enn meira til, ef marka má öll kveinin og stunurnar.

Þegar hann svo fer út að gera stykkin sín er veiki fóturinn klæddur í tvo plastpoka og lausri teygju brugðið utanum. Bassi, þetta einstaka rólegheita- og gæðablóð, lætur allt yfir sig ganga án þess að kvarta. Fyrstu skrefin í þessarri múnderingu eru að vísu erfið en með öflugri hvatningu (Já, Bassi, duglegur, svona já, þú getur þetta!! ) nær hann fyrst sínu þrífætta göngulagi og síðan hlaupalagi. Og þar með er taumurinn þaninn á ný!

Hann á að hafa umbúðirnar fram á fimmtudag. Eftir það þarf að hlífa fætinum nokkra daga, e.t.v. með því að bregða plastpokunum og teygjunni á hann ef mjög blautt er úti.

Við höfum ekki íhugað málaferli.

......snýst ekki um skip, heldur algerlega óskylt farartæki. (það má þó kannski finna skörun ef vel er að gáð )

Þessi mynd tilheyrir þeirri færslu:

Fyrir einhverju síðan lýsti ég eftir upplýsingum um skipsflakið í Fossvoginum. Þær hafa engar borist enn og ég velti fyrir mér hvort enginn viti um hvað er talað.

Um síðustu helgi slotaði rigningu og roki eitt augnablik. Við Bassi gripum tækifærið og gengum út í góðviðrið á sunnudeginum. Þar sem saman fór sól, logn og stórstraumsfjara, ákváðum við að ganga frá Marbakkabrautinni fyrir botn Fossvogsins og út að flakinu sem nær allt stóð á þurru. Myndavélin var með í för.

Við gengum af grasbakkanum neðan göngustígsins niður í fjöruna, gegnum þykkan þara sem skolað hafði á land. Neðan við hann var fjaran sendin og ágæt til göngu. Minnugur þess að Bassi á það til að hlaupa út í sjó þegar minnst varir, skipaði ég honum að setjast og bíða ofarlega í fjörunni. Hann gegndi, með semingi þó.

Ég gekk að flakinu og hóf að mynda í gríð og erg. Þetta er hnoðaður járnskrokkur, stærðin er óræð en gæti hafa verið um 350-500 tonn ef marka má lengd kjalarins sem sjáanlegur er. Líklegast hefur skipið verið rifið þarna, mér finnst einhvern veginn að síðurnar hafi verið logskornar sundur þó erfitt sé að átta sig á því vegna ryðs. Skrokkurinn liggur þarna í mörgum bútum, þó virðist allt sem viðkemur framskipinu, bóga og stafn, vanta. Sömuleiðis allt úr skutnum en þó má vera að eitthvað leynist úti í sjónum, því afturhluti kjalarins var enn í sjó. Þarna var í heilu lagi, eins og ég hafði áður lýst, miðju-botnstykki, líklegast undan lest eða ketilrými. Undir neðsta þilfari má greinilega sjá "tunnel", með röralögnum sem líklegast eru olíulagnir eða vatns/miðstöðvarrör.

Þetta er líklega stjórnborðssíðan (ef ég gef mér að skipið hafi snúið stefni til lands). Það má sjá framkjölinn hægra megin á myndinni og lengst til hægri er stykki úr síðu.

Þarna sést meira af ætlaðri bakborðssíðu.

Það sem ég giska á að sé hluti afturskipsins er enn í sjó.

Bakborðshluti skrokksins.

Neðsta þilfar séð frá bb. til st.b.  Þetta gæti hafa verið gólfið undir katlinum. Undir því má sjá "tunnelinn" með röralögnunum, en það er ekki sýnilegt á myndinni.

Yfirlit yfir þann hluta sem vel er sýnilegur á fjöru. Það má sjá framkjölinn í sandinum vinstra megin við aðalhlutann. Það má giska á (með sæmilegri vissu) að þetta skip hafi verið a.m.k. 30-35 metra langt. Þetta var enginn smábátur, gæti hafa verið togari aða gamalt flutningaskip.

Því má svo bæta við að Bassi sat kyrr í fjörunni þegar ég hóf að mynda, en ókyrr þó. Þegar ég svo gekk í hvarf niður fyrir flakið var honum öllum lokið. Hann taldi eiganda sinn líklega horfinn sér að eilífu, og kom hlaupandi með ólina í eftirdragi, ataða sandi og leðju. Ég varð að fara með hann upp að bakkanum, binda hann við stein og þrífa dráttarbúnaðinn í vatnspolli!

Þessi athafnamaður stóð í fjörunni milli flaksins og íbúðablokkarinnar neðst í Suðurhlíðunum.

...og annar skammt frá.

Við Bassi gengum svo fyrir vogsbotninn og mynduðum þennan gamla (en síunga) kunningja neðan við Nesti.

Að þessarri gönguferð lokinni fannst okkur ekki hægt annað en njóta einmunablíðunnar áfram og ókum því suður í Gálgahraun.

Þessi mynd var hugsuð sem uppstillt stjörnumynd af Bassa. Þegar myndavélin loks smellti af hafði hann þrotið þolinmæði og var rokinn af stað að elta krumma.

Þegar þeim eltingaleik lauk náðist hann á mynd lafmóður, sitjandi í þessu hvíta, skrýtna efni sem er svo gott að sleikja þegar maður er þyrstur.

Þessi fína skuggamynd úr hrauninu er jafnframt felumynd. Hún gæti heitið: "Hvar er hundurinn?" Læt ykkur eftir að finna Bassa á henni. Engin verðlaun verða veitt.

Eftir Gálgahraunið var haldið í Kolaportið að grúska í bókum. Bassi varð að láta sér lynda bílsætið á meðan, en í sárabætur fékk hann að hlaupa frjáls úti í Örfirirsey þegar ég kom til baka. Að auki fékk hann hálfan nammipoka úr Júróprís.

....Ég líka.....

 

(Viðbót: Það stóð ekki á upplýsingunum þegar ég fann tenginguna. Gamall kunningi af Snæfellsnesi, fyrrum togarajaxl og margt fleira, hringdi í mig vegna trillumála. Ég greip tækifærið og spurði hann um flakið. "Þetta er bara drasl, það var allt rifið sem hægt var" sagði hann. "Þetta er gamli Íslendingur, lítill togari sem var dreginn þarna upp og rifinn. Þeir hafa bara ekki hirt um að hreinsa leifarnar"

Þar með var það komið. Togarinn Íslendingur RE 120 var smíðaður í Englandi  1893. Hann var 146 brl. og með 200 ha. gufuvél. Heldur hef ég flaskað á tonnatölunni, en hef mér til málsbóta að það er talsverður munur á skipamælingum nú og fyrir einni öld. Þá virðist skipið hafa verið frekar langt, en hins vegar bolrýrt og mjótt.

9. des. 1926, er skipið lá í vetrarlægi á Eiðsvík við Reykjavík kom af ókunnum orsökum leki að skipinu og það sökk. Skipinu var bjargað af hafsbotni eftir 15 ár, það endurbyggt og allir hlutir endurnýjaðir. Sett var í skipið ný 500 ha. Fairbanks Morse díesel vél. Eigendur frá 4. nóv. 1942 voru: Sveinbjörn Einarsson, Ágúst Ingvarsson og Stephan Stephensen, Reykjavík, þeir áttu Díeseltogara h/f, sem gerði út skipið sem hét þá Íslendingur RE 73. Skipið var selt 18. maí 1949 Bjarna Sigurðssyni og Kristjáni Guðlaugssyni Reykjavík og Ingibjörgu Pétursdóttur, Reykjum Mosfellssveit og Þorvaldi Stephensen, Sörvaag, Færeyjum. 19. júní 1951 seldi Ingibjörg Pétursdóttir Kristjáni Guðlaugssyni Reykjavík sinn hlut. Skipið var talið ónýtt og tekið af skipaskrá 2. febr. 1961.

(  úr bókinni "Íslensk skip" 3ja bindi bls.77. Höf. Jón Björnsson frá Bólstaðarhlíð. Útg. 1990 )

Þessar bækur, "Íslensk skip" eru hreinasta gersemi, og skyldueign hverjum skipa-og bátaáhugamanni.

Því má svo bæta við að kunningja minn minnti að Sindri h/f hefði eignast skipið, rennt því á land og rifið það þarna í fjörunni, þ.e. allt sem hægt var með góðu móti að ná á útfallinu. Það sem eftir liggur kveikir svo enn áhuga hjá svona furðufuglum eins og mér........

Án hattsins og pípunnar, en samt......

(takið eftir rófulykkjunni aftaná kápunni. Hún er frekar illa séð! )

Það lætur nú nærri lagi að ég sé viku á eftir í skrifum. Að vísu spýtti ég inn einum örstuttum pistli í gærkvöldi eftir kökuát og gosþamb, en það var þó mest til að sýna lit. Um síðustu helgi röltum við Bassi eitt og annað að venju, m.a. endilangan Fossvogsdalinn. Einn göngutúrinn var þó öðrum merkilegri fyrir þá sök að þar höfðum við ekki gengið áður. Það er jú alltaf stórmerkilegt þegar maður uppgötvar nýjar gönguleiðir, t.d ókum við kvöldtíma í vikunni sem leið upp að Kópavogskirkju, lögðum bílnum og gengum húsagötur og garðstíga alla leið vestur í smábátahöfnina á Kársnesi. Um síðustu helgi ókum við svo niður að leikskólanum Marbakka, sem stendur innst við Fossvoginn Kópavogsmegin, og gengum þaðan eftir malbikuðum göngustíg út á Kársnesið að smábátabryggjunum. Myndavélin var með í för en gleymdist algerlega á leiðinni úteftir, svo margt var að sjá og skoða. Þegar út í bryggju kom var raunar ætlunin að ganga aðra leið heim en þar sem svo margt var að sjá þarna við göngustíginn ákvað ég að halda til baka sömu leið. Bassi var algerlega sammála.

Við smelltum fyrstu myndinni af á enda skjólgarðsins sem hlífir smábátahöfninni við Grænlandsöldunni. Við blasa eyðileg hafnarmannvirki Gunnars Birgissonar og félaga, sem engir vilja nýta utan einhverjir ævintýramenn, hrefnukallar og kafarar, eftir að Atlantsskip hurfu þaðan.

Á öðrum stað liggur Stormur SH og grotnar niður. Eftir að hafnaryfirvöld voru orðin langeyg eftir hafnargjöldum af honum var honum lagt við akkeri á utanverðum Arnarnessvogi. Í fyrsta roki slitnaði hann upp og rak upp á sker framan við Sjálandshverfið. Hann var raunar óskemmdur eftir rekið en menn tóku sér umþóttunartíma um björgun sem nam einu falli. Þegar hendur voru svo teknar af pung hafði fjarað og flætt, og Stormur var fullur af sjó. Gamall trébátur í lagi er kannski einhvers virði, en gamall trébátur sem hefur fyllst af sjó og bæði vélar og rafkerfi eru stórskemmd, er  einskis virði, dagar hans einfaldlega taldir.

Dagar Storms SH, sem upphaflega hét Guðbjörg ÍS og var stolt Ísfirðinga, smíðuð í Þýskalandi ´59 eru klárlega taldir.

Yfirlit yfir smábátahöfnina. Flestir eða allir þeirra báta sem þarna liggja mega veiða fisk. Fæstir þeirra mega selja hann. Íslensk hagræðing. Nóg til af bátum, nóg til af mönnum sem vilja veiða en aðeins örfáir sem eru tilbúnir að hleypa þeim í fiskinn, einkaeign sína og þá aðeins gegn okurverði.

Hér sér yfir til Gálgahrauns, þar sem við Bassi eigum orðið mörg spor, og þeim fer ört fjölgandi. Mér sýndist raunar Bassi ekkert kannast við staðinn þegar ég sýndi honum yfir,en líklega er það vegna þess að hann hleypur alltaf með nefið niðri við jörð og virðist kæra sig kollóttan um allt útsýni.

Þessi bátur stóð lengi á vagni við smábátahöfnina í Hafnarfirði og þessar steypuframkvæmdir voru þá hafnar. Síðan eru liðin nokkur ár og hann var færður yfir í Kópavogshöfn, líklega vegna þess að eigandinn hefur verið búinn að fá nóg af háðsglósum vegfarenda, nú eða aðvörunum reyndari manna varðandi verkið. Því hefur verið haldið áfram hér í Kópavogi með þessum hörmulega árangri. Báturinn er undir sex metrum að lengd og því hvorki skráningar - né skoðunarskyldur.

Sem betur fer fyrir eigandann, því miður fyrir aðstandendur hans.......

Þessi lagði svona snyrtilega rétt fyrir framan tærnar á okkur. Ekillinn var eldri maður, óhrjálegur til fara og í útliti. Mig langaði að hnýta í hann nokkrum vel völdum setningum en stillti mig um það, því þessi frágangur bílsins rétt framan við gangandi vegfarendur bar ekki vott um þá vitsmuni sem myndu nægja til að skilja athugasemdirnar. Við Bassi tókum því á okkur sveig út á akbrautina svo bíllinn gæti staðið á gangstéttinni og fórum þannig í hlutverkaskipti.

Þessa leið valdi Bassi, enda er erfitt fyrir hund að standast öll þessi stóru dekk!

Við ræddum stutta stund um þessi stígamót. Bassi taldi einsýnt að þeir sem lögðu stíginn hefðu ekki verið alveg með fulla fimm. Ég taldi hins vegar að það hefði verið orðið áliðið föstudags þegar tveir hópar stígagerðarmanna mættust, fyrstu bjórar dagsins hefðu líklega verið opnaðir um hádegið og afleiðingin væri þessi:

Þessi fáránlega bygging varð á vegi okkar. Við ræddum um nýmóðins arkitektúr og heimsku í hönnun opinberra bygginga - því eins og Bassi benti réttilega á er þetta háopinber skítadælustöð! Hann lét álit sitt á þessarri forljótu byggingu í ljós með heiðgulum taum sem var hárnákvæmt miðað á útidyrnar.

Ég velti fyrir mér hvað hefði orðið um þá menn sem teiknuðu hornrétt hús með risi, en komst ekki að niðurstöðu. Ég velti líka fyrir mér hvort þeir sem fundu upp bárujárnið hafi haft nokkurn grun um þessa (mis)notkun þess þegar næsta kynslóð færi að nota það sem byggingarefni án skilnings á tilgangi þess. Svo velti ég því fyrir mér hvort þarna væri aðeins enn eitt dæmið um handverk innfluttra verkamanna sem aldrei hefðu séð hallamál.

Skammt frá lá þessi yfirbygging, sem líklega hefur verið ætluð ofan á jeppagrind. Þarna liggur mikli vinna að baki, og mikið af dýru efni. Samt hef ég séð þetta hús liggja þarna í nokkur ár. Engum til gagns, engum til ánægju.  Það virðist einfaldlega allur vindur úr verkefninu.

 

Þetta dót rákumst við á í óhrjálegu porti bak við óhrjálegt hús. Ég þóttist kenna þarna einhverjar afurðir frá álverinu í Straumsvík, og fannst dótið nógu merkilegt til að eyða á það mynd.

Ef vel er rýnt má lesa "Blandað rusl - losist á hverri vakt" á karinu.

Þegar hér var komið sögu þótti mér myndefni þrotið og hafði slökkt á vélinni. Hávær gnýr í lofti varð þó til þess að ég reif hana upp aftur, kveikti og skaut:

Við héldum áfram göngu og vorum nú komnir að "dótakassa" Þjóðminjasafnsins. Þarna á vegginn höfðu einhverjir "listamenn" þurft að gera þarfir sínar í lit, en sá rauði hafði klárast í miðju kafi. Af þeim bláa hafði hins vegar verið nóg eftir til að láta áhorfendur vita af gallanum:

 

Innan girðingar standa "safngripirnir" og bíða einhvers sem ég geri mér ekki grein fyrir. Þarna má sjá nokkrar stærðir og gerðir trillubáta undir segli, og svo þennan snurpara, sem breytt var í fiskibát eftir að hlutverki hans í síldveiðum lauk. Hann var gerður út frá Patró um hríð en endaði svo þarna á safninu. Ef ætlunin er að varðveita hann sem snurpara þykir mér vatnið sótt yfir lækinn því enn eru til ó- eða minna breyttir snurparar víða á landinu.

Þessi mun einhvern tíma hafa þjónað á Reykjavíkurhöfn. Hann er í því ástandi að tæplega verður nokkuð að gert úr þessu. Hann er verri en gamli Skaftfellingur, sem hvílir nú í skemmu að Vík í Mýrdal, og þá er mikið sagt.

Þessi stóð dálítið í mér. Ég mislas skráningarnúmerið sem BA 50 og lái mér hver sem vill. Þetta er eitt þeirra skipa sem safnið "varðveitir". Ég er hræddur um að nágrönnum okkar, Dönum og Norðmönnum þætti þetta skrýtin tegund varðveislu. Þetta er semsagt BA 60, Höfrungur, upphaflega Kári Sölmundarson EA.

Aftan við þessa bárujárnsforvörðu verðandi eldiviðarhrúgu lá eintak af verkfæri sem létti erfiði skóflu og haka af vegagerðarmönnum síðustu aldar, sem brutu skriður og urðir jafnt sem móa og mýrar. Í fjöldamörg ár stóðu tvær slíkar í ruslahaug bak við útihús að Botni í Mjóafirði vestra. Í tiltekt sem landeigendur gerðu hurfu báðar. Nú stendur önnur neðan við útihúsin að Laugabóli í Ísafirði, en það skyldi þó aldrei vera að þetta sé hin? Hvor skyldi nú betur geymd, sú sem stendur úti á túni vestra eða sú sem nýtur "verndar og umhyggju" Þjóminjasafnsins? Spyr sá sem ekki veit.

  

Enn var myndaður einn safngripur, en á honum kann ég ekki skil. Að vísu þekki ég vel Listervélina sem knýr apparatið, en um notkun þess veit ég ekkert. Giska þó á að um einhvers konar dælubúnað sé að ræða.  Um framtíð þessa grips fer ég hins vegar nærri... 

Það þurfti ekki mikla visku til að átta sig á að hið íslenska ríki gerir ekki sömu kröfur til sjálfs sín og annarra, þega kemur að umgengni og snyrtimennsku. Rétt við hlið þessa ruslahaugs Þjóðminjasafnsins stendur snyrtilegt matvælafyrirtæki. Ég þykist vita að til þess að halda starfsleyfi sínu þurfi það að uppfylla öllu meiri kröfur en ríkisskemmuhrúgöldin sem hýsa muni frá liðnum öldum - eða veita þeim takmarkað skjól undir fallandi bárujárnsgirðingum. 

Við gengum lengra. Við okkur blasti kofahrúgald sem mun vera hluti aðstöðu siglingaklúbbsins í Kópavogi. Nokkrum vikum áður hafði ég tekið eftir fána klúbbsins blaktandi í hálfa stöng við þessi hús. Fáninn hékk uppi í nokkra daga.  Svo "höfðinglega" sem bærinn býr að starfseminni, fannst mér á þessarri gönguferð ekki undarlegt þó einhverjir hafi viljað kveðja staðinn á þennan hátt. Nú hefur að mestu verið fyllt upp þarna neðan við og þessi kofahrúgöld og sú starfsemi sem þar hefur farið fram falla væntanlega ekki að stórmennskubyggingadraumum bæjaryfirvalda í Kópavogi.

Um þessa girðingu þurfa nú skútumenn að fara með báta sína ef þeir vilja sjósetja eða taka upp. Hinu megin er svo renna í drullunni sem væntanlega kallast "bráðabirgðaaðstaða til sjósetninga" en er vart nokkrum bátavagni fær.

Stórhuga menn með glæsilegar vélar!

Spölkorn innar með fjörunni standa stórhýsi Siglingastofnunar. Þar er öllu reisulegra og snyrtilegra um að litast en við hinar hryggilegu safnabyggingar, enda hefur stofnunin líkast til öllu meiri tekjur, m.a. af árlegum skoðunum skemmtibáta sem gert er að uppfylla sömu kröfur og fiskibátar í rekstri. Tekjur Siglingastofnunar eru sannarlega ekki allar sprottnar af sanngirni. Þeim er hins vegar að þessu leyti ákaflega vel varið. Þarna var gaman að ganga um.

Þetta laglega sjóhús hýsti nokkrar gamlar trésmíðavélar og a.m.k. einn árabát. Virtist vera nokkurs konar sambland gamallar bátasmiðju og bátanausts.

Í þessu húsi er "baujuvaktin" staðin. Ekki sú baujuvakt sem áður var sungið um í sjómannalögum, heldur er þetta vinnuaðstaða þeirra sem sjá um viðhald hinna ýmsu tækja og búnaðar sem Siglingastofnun, áður Vita- og hafnarmálastofnun/Skipaskoðun Ríksins , sér um.

.....og þarna eru baujurnar!

Í horni lóðarinnar gat að líta þessa skemmtilegu uppstillingu. Tvö akkeri ásamt skipsskrúfu. Þegar skrúfuaflið þraut tóku akkerin við, þegar akkeri gáfu sig gat skrúfuaflið eitt bjargað. Ef hvorttveggja skorti var voðinn vís......

Til mótvægis við hinar stóru, kúptu baujur Kópavogsmegin, hafði þetta geimfar tyllt sér efst í Öskjuhlíðina.

Kúluformið sem fangaði huga okkar Bassa og auga myndavélarinnar, var snögglega brotið upp þegar við komum að tveimur byggingum þar sem þríhyrningsformið var allsráðandi. Milli þeirra var róluvöllur.

...en neðan róluvallarins stóð þetta listaverk og horfði við Fossvoginum frá snyrtilegum reit sem enn var ósnertur af úðabrúsaómenningunni.

.

Það styttist nú óðum til bílsins. Við smelltum af enn einni mynd inneftir voginum, fyrir botninum sér til Nestis. Á þessarri mynd má einnig sjá glögglega að við Íslendingar erum komnir úr torfkofunum - a.m.k. sumir okkar!

Göngunni lauk við vogsbotninn. Við gengum þvínæst nokkur skref til baka að bílnum, settumst inn og ókum heim. Þar beið konan með grjónagrautinn.........

 Búið.

 

 

 

 

...og nákvæmlega tólf ár síðan hún skaust í heiminn á Ísafirði, á afmælisdegi Rósu langömmu sinnar.

Við vildum hafa hana framarlega í stafrófinu en reyna einnig að koma ömmu fyrir í nafninu. Fyrra nafnið fannst fljótlega. Seinna nafnið var ákveðið á kirkjutröppunum um leið og við gengum til skírnar, til heiðurs Halldóri afa og Halldóru ömmu í Kópa.

Hún var svo skírð á sunnudagsmorgni í kirkjuskólanum, með Steina afa, Bríeti ömmu, Áróru stóru systur og öllum hinum börnunum, af því að þar hafði mamman starfað með góðu fólki um nokkurn tíma. Það var skemmtilegasti dagurinn í kirkjuskólanum þann veturinn.

Viðskiptafræðingurinn verðandi (í gráu skyrtunni) og menntaskólaneminn og bíleigandinn (sjá pistil 7.10´07)  Áróra (í bláum kjól) fylgjast með.

Óskabarn í öllu tilliti.

Hún hefur alltaf verið og verður alltaf yndisleg!

Stubban!

Bergrós Halla!

Dagurinn sem okkur Bassa hefur dreymt um. Dagur snyrtingar. Dagurinn sem ég fæ að sjá hundinn minn í fyrsta sinn -  án loðfeldsins.

--------------------------------------

Hann átti tíma kl. 11 í morgun. Ég fór með hann tímanlega og sótti hann aftur rétt eftir hádegið. Þegar ég kom inn á stofuna var Bassi, í þeirri mynd sem ég þekkti hann, horfinn. Aðeins var eftir hálsólin nýja, appelsínugula. innan í henni var einhver gráleit mjóna sem ég þekkti ekki. Bangsinn minn, hinn stíf- lambkrullaði Bassi, var ekki sýnilegur. Hins vegar glotti klippikonan þegar hún sá undrunarsvipinn á mér. "Feldurinn hreinlega kom af honum eins og gæra" sagði hún og hélt uppi heilum loðfeldi til sönnunar. Þar kenndi ég Bassa minn!

Svo skelfilega flókinn og tjásulegur var hann orðinn að feldurinn tolldi saman á flókunum. Á þessum mánuði sem Bassi hefur verið í minni eigu  hefur hann þykknað verulega. Skrokkurinn er allur orðinn vöðvastæltari og fituminni, enda stöðug og mikil hreyfing á honum, en feldurinn hefur þykknað að miklum mun, og það tók orðið langan tíma að þurrka hann eftir hvert bað.

Bassa fannst þessi nýja klipping afar undarleg. Að vísu er ég ekki viss um að hann hafi gert sér grein fyrir ástæðunni,en það var greinilegt að honum leið undarlega. Ég er ekki frá því að hann hafi sýnt merki um spéhræðslu, því hann virtist allur fara inn í sig þegar hann kom aftur upp á verkstæði og mannskapurinn hópaðist að honum til að skoða.

Undir kvöldið var hann settur í hlutverk fyrirsætu.

 

Og eftir daginn í dag:

...en gæskan hvarf ekki með gærunni. Hún er áfram einstök!

 

 

........öllum fáanlegum upplýsingum um skipsflakið, eða skipshlutann sem liggur við norðanverðan Fossvoginn innarlega, neðan við kirkjugarðinn. Þetta er botnhluti, líklega miðja upp að lestargólfi. Mér sýnist afturhluti botnsins liggja þarna líka en á eftir að skoða það betur á næstu stórstraumsfjöru. Þetta járnabrak fer að mestu í kaf á flóði. Það er aðeins örstuttur gangur frá bílastæði Suðurhlíðaskólans til vesturs fram á bakkann þar sem flakið liggur, og því afar auðvelt fyrir þá sem vilja átta sig á hvað um ræðir að komast á staðinn.

Veit einhver sem les síðuna eitthvað um þetta flak?

 Ég hef enn bætt góðum skrifara, Guðmundi Stefánssyni, í hópinn hér neðst til vinstri. Hann kynnir sig sjálfur á sinni síðu.